پلتفرم آموزشی حقوق و مهندسی

از قرار تأمین خواسته در موارد مهم زیر رفع اثر می‌شود:

۱ - صدور حکم قطعی علیه خواهان، استرداد دعوا یا استرداد دادخواست: در این سه فرض، مطابق ماده ۱۱۸، تأمین خودبه‌خود مرتفع می‌شود و نیازی به درخواست خوانده نیست.

۲ - فسخ قرار تأمین در نتیجه اعتراض: اگر دادگاه پس از رسیدگی به اعتراض خوانده، قرار تأمین را فسخ کند، مبنای توقیف از بین می‌رود و اموال بازداشت‌شده باید از توقیف خارج شوند.

۳ - عدم اقامه دعوای اصلی در مهلت قانونی: هرگاه تأمین پیش از اقامه دعوا گرفته شده باشد و درخواست‌کننده ظرف ده روز از تاریخ صدور قرار، دادخواست دعوای اصلی را تقدیم نکند، دادگاه به درخواست خوانده قرار تأمین را لغو می‌کند.

۴ - درخواست خواهان برای رفع تأمین: خواهان می‌تواند از تأمینی که به درخواست خود گرفته است صرف‌نظر کند. رفع تأمین، مسئولیت احتمالی او نسبت به خساراتی را که در مدت اجرای قرار به خوانده وارد شده از بین نمی‌برد و در صورت تحقق شرایط ماده ۱۲۰، خوانده می‌تواند خسارت خود را مطالبه کند.

۵ - زوال سبب قانونی تأمین: اگر جهتی که صدور قرار بر مبنای آن توجیه شده بود از بین برود، مانند خروج خواسته از معرض تضییع یا تفریط، دادگاه مطابق ماده ۱۱۸ قرار رفع تأمین صادر می‌کند.

درصورتی‌که موجب تأمین مرتفع گردد:

در کدام یک از موارد ذیل تأمین خودبه‌خود مرتفع می‌شود:

کدام یک از عبارات زیر صحیح نیست؟