۱- در دعاوی ناشی از حمل کالا برابر مقررات این کنوانسیون خواهان میتواند در هر دادگاه یا دیوان یکی از کشورهای طرف این کنوانسیون که با توافقدو طرف تعیین شده باشد اقدام به دادخواهی کند علاوه بر آن میتواند به دادگاههای کشوری مراجعه نماید که:
الف - محل اقامت رسمی یا مرکز کار خوانده یا شعبه یا نمایندگی خوانده که قرارداد حمل را امضا کرده است در آن کشور قرار گرفته باشد، یا
ب - محلی که حملکننده، کالا را تحویل گرفته و یا محلی که برای تحویل کالا تعیین شده در آن کشور قرار گرفته باشد.
غیر از کشورهای مورد اشاره، خواهان در هیچ دادگاه یا دیوان دیگری نمیتواند اقامه دعوا نماید.
۲- در مواردی که نسبت به ادعایی که در بند (۱) این ماده به آن اشاره شد دعوایی در دادگاه یا دیوان صلاحیتدار برابر مقررات بند یاد شده مطرح یا درمواردی که نسبت به چنین ادعایی حکمی از طرف دادگاه یا دیوان صالحی صادر شده باشد دو طرف دعوا نمیتوانند نسبت به همان ادعا در کشوردیگری دعوای تازهای مطرح کنند، مگر اینکه حکم دادگاه یا دیوانی که دعوای اولیه نزد آن مطرح شده در کشوری که دعوای تازه در آن اقامه میشود، قابل اجرا نباشد.
۳- وقتی نسبت به دعوایی که در بند (۱) این ماده به آن اشاره شد حکمی از یکی از دادگاهها یا دیوان کشورهای طرف این کنوانسیون صادر و در آنکشور قابل اجرا شود، این حکم در هر کشور دیگر طرف کنوانسیون نیز بلافاصله پس از انجام تشریفات مقرر کشور پیش گفته لازمالاجرا خواهد بود. اینتشریفات نباید رسیدگی مجدد نسبت به ماهیت موضوع را مجاز کند.
۴- مقررات بند (۳) این ماده شامل احکام پس از محاکمه، احکام غیابی و احکام دادگاه مبنی بر تایید سازش دو طرف بوده ولی شامل احکام موقت وآرای خسارت علاوه بر هزینههایی که خواهان در صورت رد تمام یا قسمتی از ادعایش ملزم به پرداخت آن است نمیشود.
۵- تضمین برای هزینه دادرسی در مورد اقدامات قانونی ناشی از حمل کالا تحت مقررات این کنوانسیون از اتباع کشورهای طرف کنوانسیون که محلاقامت یا مرکز کار آنها در یکی از کشورها باشد مطالبه نخواهد شد.