ماده ۱۲۶۰ قانون مدنی

اقرار برای تحقق، نیازمند استعمال لفظ یا عبارت خاصی نیست. کافی است گفتار یا رفتار شخص به‌گونه‌ای باشد که بر پذیرش حق دیگری به زیان خود دلالت کند.

بر این اساس، اقرار می‌تواند به صورت صریح یا ضمنی واقع شود و در مواردی نیز رفتار یا فعل شخص به‌نحوی باشد که از آن اقرار استنباط گردد.

ملاک اصلی، وجود دلالت روشن بر پذیرش حق موردنظر است، نه قالب یا عبارت خاص.

نکته آزمونی: در اقرار، «دلالت بر پذیرش حق» مهم است؛ نه اینکه حتماً عبارت مشخص یا لفظ رسمی به کار رود.