ماده ۱۲۷۵ قانون مدنی

قاعده فقهی «من ملک شیئاً ملک الاقرار به» بیانگر این معناست که هرکس نسبت به امری اختیار و سلطه حقوقی معتبر داشته باشد، در همان حدود می‌تواند درباره آن اقرار مؤثر نماید.

بر همین مبنا، اثر اقرار اصولاً محدود به قلمرویی است که شخص نسبت به آن دارای اختیار حقوقی است؛ شخص نمی‌تواند صرفاً با اقرار خود، حقوق مستقل اشخاص دیگر را از بین ببرد یا برای آنان تعهد ایجاد کند.

این مفهوم با قاعده نسبی بودن اثر اقرار نیز هماهنگ است؛ یعنی اقرار شخص اصولاً علیه خود او اثر می‌کند، نه علیه دیگری.

نکته آزمونی: ملاک، وجود اختیار و سلطه حقوقی مقر نسبت به موضوع اقرار است؛ اقرار شخص خارج از قلمرو اختیار او نمی‌تواند به زیان صاحب حق مستقل مؤثر باشد.