پلتفرم آموزشی حقوق و مهندسی

مطابق ماده ۹۵ قانون آیین دادرسی کیفری، بازپرس مکلف است برای جلوگیری از امحای آثار و علائم جرم، اقدامات فوری لازم را انجام دهد و در تحصیل و جمع‌آوری ادله وقوع جرم تأخیر نکند.

این حکم یکی از جلوه‌های اصل سرعت و استمرار در تحقیقات مقدماتی است؛ اما اهمیت آن صرفاً در تسریع رسیدگی خلاصه نمی‌شود. فلسفه اصلی ماده آن است که بسیاری از ادله و آثار جرم ممکن است با گذشت زمان از بین بروند، تغییر کنند، مخدوش شوند یا دسترسی به آنها دشوار شود. از این‌ رو، در مواردی که تأخیر می‌تواند موجب نابودی یا کاهش ارزش اثباتی ادله شود، بازپرس موظف به اقدام فوری است.

تکلیف مقرر در ماده ۹۵ جنبه الزامی دارد و قانون‌گذار برای نقض آن ضمانت اجرای خاص نیز پیش‌بینی کرده است. مطابق تبصره ماده ۱۰۶ قانون آیین دادرسی کیفری، تخلف از ماده ۹۵ می‌تواند موجب محکومیت انتظامی تا درجه چهار شود.

بنابراین، میان مواد ۹۴ و ۹۵ ارتباط نزدیکی وجود دارد: ماده ۹۴ بر سرعت و استمرار کلی تحقیقات مقدماتی تأکید می‌کند، در حالی که ماده ۹۵ به‌طور خاص بر فوریت اقدامات لازم برای حفظ آثار و علائم جرم و تحصیل ادله تمرکز دارد و برای تخلف از این تکلیف، ضمانت اجرای انتظامی نیز مقرر شده است.