(اصلاحی ۱۳۹۴/۰۳/۲۴) - مرجع رسیدگی پس از نقض رأی در دیوانعالی كشور به شرح زیر اقدام میكند:
الف- در صورت نقض رأی به علت ناقص بودن تحقیقات، باید تحقیقات مورد نظر دیوانعالی كشور را انجام دهد و سپس مبادرت به صدور رأی كند.
ب - در صورت نقض قرار و ضرورت رسیدگی ماهوی، باید از نظر دیوانعالی كشور متابعت نماید و در ماهیت، رسیدگی و انشای حكم كند، مگر آنكه پس از نقض، جهت تازهای برای صدور قرار حادث شود.
پ - در صورت نقض حكم در غیر موارد مذكور، دادگاه میتواند بر مفاد رأی دادگاه قبلی اصرار كند. چنانچه این حكم مورد فرجام خواهی واقع شود و شعبه دیوانعالی كشور پس از بررسی، استدلال دادگاه را بپذیرد، حكم را ابرام میكند و در غیر اینصورت، پرونده در هیأت عمومی شعب كیفری مطرح میشود. هرگاه نظر دادگاه صادركننده رأی مورد تأیید قرار گیرد، رأی ابرام میشود و در صورتیكه نظر شعبه دیوانعالی كشور را تأیید كند، حكم صادره نقض و پرونده به شعبه دیگر دادگاه ارجاع میشود. دادگاه مزبور بر اساس استدلال هیأت عمومی دیوانعالی كشور، حكم صادر میكند. این حكم قطعی و غیرقابل فرجام است. در صورتی كه هیأت عمومی پرونده را به علت نقص تحقیقات قابل رسیدگی نداند با ذكر موارد نقص، پرونده را به شعبه دیوان عالی كشور اعاده مینماید. شعبه دیوان مطابق قسمت (۲) بند (ب) ماده (۴۶۹) اقدام میكند.