طرح موافقتنامه مربوط به مناطق و محلهای بهداری
ماده ۱ - مناطق بهداری منحصراً به اشخاص مذکور در ماده ۲۳ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروهای‌مسلح هنگام اردوکشی و همچنین به کارمندان مامور تشکیلات و اداره نواحی و نقاط مزبور و مامور پرستاری اشخاصی که در آنجاها تمرکز داشته‌باشند اختصاص خواهد داشت. کسانی که اقامتگاه دائمی آنان در داخل مناطق مزبور است حق دارند در آنجا اقامت نمایند.
ماده ۲ - اشخاصی که به هر عنوان در یک منطقه بهداری اقامت دارند نباید نه در داخل و نه در خارج آن منطقه به هیچ کاری که با عملیات جنگی یا تهیه‌لوازم جنگی ارتباط مستقیم داشته باشد اشتغال ورزند.
ماده ۳ - دولتی که یک منطقه بهداری دایر می‌کند کلیه اقدامات مقتضی را به عمل خواهد آورد که تمام کسانی که حق ورود یا وجود در آن مناطق را‌ندارند از ورود در آن مناطق ممنوع گردند.
ماده ۴ - مناطق بهداری باید جامع شرایط زیر باشند: الف - مناطق مزبور باید قسمت مختصری از خاک تحت نظارت دولت ایجادکننده منطقه باشند. ب - ساکنین آن به نسبت امکان سکونت آن قلیل باشد. ج - از هر گونه هدف نظامی و موسسات صنعتی یا اداری مهم دور باشد و در خود آن منطقه هم این قبیل هدفها و موسسات وجود نداشته باشند. د - در نواحی‌ای که به احتمال قوی ممکن است برای جبران جنگ اهمیتی داشته باشند واقع نباشند.
ماده ۵ - مناطق نظامی باید تابع مقررات ذیل باشند: الف - خطوط ارتباط و وسائط نقلیه موجوده در آن‌ها برای حمل و نقل کارکنان و لوازم جنگی ولو عبوراً مورد استفاده واقع نشود. ب - در هیچ موردی دفاع نظامی از آن‌ها به عمل نیاید.
ماده ۶ - مناطق بهداری به وسیله صلیب سرخ (هلال سرخ - شیر و خورشید سرخ) روی زمینه سفید که در محیط منطقه و روی ابنیه نصب شود معلوم‌خواهد بود. شبها نیز ممکن است به وسیله روشنایی متناسب معلوم باشد.
ماده ۷ - هر دولتی در زمان صلح یا هنگام شروع جنگ صورت مناطق بهداری را که در اراضی تحت نظارت خود دایر نموده به کلیه دول متعاهد اطلاع‌خواهد داد. هر منطقه بهداری جدیدی را هم که در دوره جنگ دایر نماید به دول نامبرده اعلام خواهد داشت. به محض این که اطلاع مذکور فوق به طرف مقابل برسد منطقه مزبور رسمیت خواهد یافت ولی در صورتی که طرف مقابل معتقد باشد که هر یک از‌شرایط مقرره در این موافقتنامه علناً اجرا نشده حق دارد که از شناسائی آن منطقه خودداری و بلافاصله امتناع خود را به طرفی که منطقه مزبور تابع او‌است ابلاغ نماید و با شناسائی آن منطقه را مشروط به برقراری رسیدگی مذکور در ماده ۸ نماید.
ماده ۸ - هر دولتی که یک یا چند منطقه بهداری طرف را به رسمیت شناسد حق دارد تقاضا نماید که یک یا چند کمیسیون مخصوص رسیدگی نمایند که‌آیا مناطق مزبور مطابق شرایط و تکالیف مندرجه در این موافقتنامه می‌باشد یا نه. اعضاء کمیسیون‌های مخصوص مزبور در هر موقع حق ورود آزاد به مناطق مختلفه داشته و حتی می‌توانند به طور دائم در آن مناطق اقامت نمایند و همه‌گونه تسهیلات برای اجرای وظیفه رسیدگی باید برای آنان فراهم گردد.
ماده ۹ - در صورتی که کمیسیون‌های مخصوص اوضاعی مشاهده نمایند که به نظرشان مخالف با مقررات این موافقتنامه باشد باید بلافاصله دولت متبوع‌منطقه را مطلع و منتها پنج روز ضرب‌الاجل برای اصلاح آن اوضاع معین نمایند. همچنین مراتب را به دولتی که منطقه را به رسمیت شناخته اطلاع‌خواهند داد. چنانچه در پایان ضرب‌الاجل مذکور دولت متبوع منطقه به اخطار دریافتی ترتیب اثر نداده باشد طرف او می‌تواند اعلام نماید که دیگر نسبت به منطقه‌مزبور از حیث موافقتنامه حاضر تعهدی ندارد.
ماده ۱۰ - دولتی که یک یا چند منطقه یا محل بهداری دایره نموده و همچنین دولی که وجود مناطق و محلهای مزبور به آن‌ها اعلام گردیده مستقلاً و یا‌به وسیله دولتهای بی‌طرف اشخاصی را که می‌توانند در کمیسیون‌های مخصوص مذکور در مواد ۸ و ۹ شرکت کنند تعیین خواهند نمود.
ماده ۱۱ - مناطق بهداری در هیچ حالی نباید مورد حمله قرار گیرند بلکه باید توسط دولتهای متخاصم حمایت و محترم شمرده شوند.
ماده ۱۲ - در صورت اشغال اراضی که شامل مناطق بهداری باشد مناطق مزبور باید کماکان محترم شمرده شوند و به همان عنوان به کار روند.
ماده ۱۳ - این موافقتنامه در مورد محلهایی که دولتها به همان منظور و مقصود مناطق بهداری اختصاص دهند نیز معتبر خواهد بود.