اسیران جنگی را نمی‌توان توسط مقامات نظامی یا دادگاه‌های دولت بازداشت‌کننده جز به مجازاتهایی که برای همان اعمال مورد اتهام درباره‌اعضای نیروهای مسلح همان دولت پیش‌بینی شده به مجازات‌های دیگری محکوم ساخت. دادگاه‌ها و مقامات دولت بازداشت‌کننده در موقع تعیین مجازات باید این نکته را به وسیع‌ترین وجهی در نظر بگیرند که چون متهم تبعه دولت‌بازداشت‌کننده نیست هیچگونه وظیفه وفاداری در قبال آن دولت ندارد و این که در اختیار آن دولت است فقط بر اثر اوضاع و احوالی است که خارج از‌اختیار شخص او بوده است. دادگاه‌ها و مقامات نامبرده مختار خواهند که آزادانه مجازاتی را که جهت تخلف اسیر معین است تخفیف دهند و مکلف نخواهند بود حداقل مجازات‌معینه جهت تخلف مزبور را اجرا نمایند. هر گونه مجازات دسته‌جمعی برای اعمال انفرادی و هر گونه تنبیه بدنی و هر گونه حبس در اماکنی که از روشنایی روز محروم باشد و به طور کلی هر‌گونه شکنجه و قساوت ممنوع است. از این گذشته دولت بازداشت‌کننده نمی‌تواند هیچ اسیر جنگی را از درجه خود محروم سازد و یا از حمل علامات‌آن ممانعت نماید.