(جدول: دوره ۱۸ - جلد ۱ - صفحه ۵۴۲ الی ۵۴۵( کنفرانس سیاسی ژنو سال ۱۹۴۹ تصمیم اول کنفرانس توصیه می‌نماید که در صورت بروز اختلاف در باب تفسیر یا اجرای قراردادهای حاضر چنانچه اختلاف مزبور را نتوان به طریق دیگری حل‌کرد دولتهای معظم متعاهد ذیعلاقه سعی نمایند بین خود توافق کنند که اختلاف به دیوان بین‌المللی دادگستری ارجاع گردد. تصمیم دوم از آنجایی که در صورت وقوع جنگ بین‌المللی ممکن است احیاناً مواردی پیش آید که دولت حامی وجود نداشته باشد تا قراردادهای مربوط به حمایت‌قربانیان جنگ تحت نظر آن دولت و یا معاضدت آن اجرا شود. از آنجایی که در ماده ۱۰ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروهای مسلح در هنگام اردوکشی و ماده ۱۰قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران و غریقان نیروهای مسلح در دریا و ماده ۱۰ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت۱۹۴۹ راجع به معامله با اسیران جنگی و ماده ۹ قرارداد ژنو مورخ اوت ۱۹۴۹ راجع به حمایت افراد کشوری در زمان جنگ پیش‌بینی شده که دول‌معظم متعاهد می‌توانند در هر موقع بین خود توافق کنند که وظائفی که به موجب قراردادهای مذکور به عهده دولت حامی محول است به دستگاهی که‌جامع کلیه تضمینات بیطرفی و کارآمدی باشد محول گردد. لذا کنفرانس توصیه می‌نماید که هر چه زودتر امکان ایجاد یک دستگاه بین‌المللی را که وظیفه‌دار باشد که در صورت فقد دولت حامی وظائف دولت‌حامی را در زمینه اجرای قراردادهای مربوط به قربانیان جنگ اجرا نماید تحت بررسی قرار دهند. تصمیم سوم از آنجایی که انعقاد موافقتنامه در حین جریان مخاصمات مشکل است. از آنجایی که در ماده ۲۸ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی پیش‌بینی شده‌که دول داخل در جنگ در حین مخاصمات قراری بین خود برای تعویض کارکنان بازداشتی خواهند داد و ترتیبات آن را معلوم خواهند کرد. از آنجایی که در ماده ۳۱ همان قرارداد پیش‌بینی شده که دول داخل در جنگ می‌توانند به محض شروع مخاصمات صدی چند کارکنانی را که به نسبت‌عده اسیران می‌توانند بازداشت کنند و همچنین طرز تقسیم آن‌ها را در بازداشتگاهها معین نمایند. لذا کنفرانس از کمیته بین‌المللی صلیب سرخ تقاضا می‌کند مضمون یک موافقتنامه نمونه راجع به دو موضوع مذکور در ماده فوق تنظیم و برای تصویب‌به نظر دول معظم متعاهد برساند. تصمیم چهارم از آنجایی که ماده ۳۳ قرارداد ژنو مورخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروها هنگام اردوکشی در خصوص اسناد هویتی که‌کارکنان بهداری باید با خود داشته باشند در جنگ دوم جهانی فقط به میزان محدودی به موقع اجرا گذارده شده و بالنتیجه عده زیادی از کارکنان مذکور‌دچار زحمات شدیدی شده‌اند. کنفرانس آرزومند است که دولتها و جمعیتهای ملی صلیب سرخ کلیه اقدامات لازم را در زمان صلح به عمل آورند که کارکنان بهداری دارای علائم و‌کارتهای هویت مذکور در ماده ۴۰ قرارداد جدید باشند. تصمیم پنجم از آنجایی که در استعمال علامت صلیب سرخ سوء استفاده بسیار شده. کنفرانس آرزومند است دولتهای مراقبت دقیق به عمل آورند که صلیب سرخ و علائم حمایت مذکور در ماده ۳۸ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع‌به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی فقط در حدود قراردادهای ژنو مورد استعمال قرار گیرند تا اقتدار آن محفوظ و‌مفهوم عالیه آن برقرار ماند. تصمیم ششم از آنجایی که بررسی فنی وسائل مخابراتی بین کشتیهای بیماربر از یک طرف و کشتیهای جنگی و ناوهای هوایی نظامی از طرف دیگر به علت این که از‌حدود معینه این کنفرانس خارج بوده در این کنفرانس طرح نشده. از آنجایی که این موضوع برای امنیت و تاثیر عمل کشتیهای بیماربر حائز کمال اهمیت است. لذا کنفرانس آرزومند است که دول معظمه متعاهد در آتیه نزدیکی بررسی در تشخیص فنی وسائل جدید مخابره بین کشتیهای بیماربر از یک طرف و‌ناوهای جنگی و ناوهای هوایی نظامی از طرف دیگر و همچنین تهیه یک قانون بین‌المللی را که استعمال وسائل مزبور را به طور صریحی تحت انتظام‌در آورد به کمیسیونی از کارشناسان محول نمایند تا حداکثر حمایت و تاثیر عمل برای کشتیهای بیماربر تامین گردد. تصمیم هفتم چون کنفرانس مایل است که حداکثر حمایت ممکنه برای کشتیهای بیماربر تامین شود امیدوار است که کلیه دول معظمه متعاهدی که قرارداد ژنو مورخ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران و غریقان نیروهای مسلح در دریا را امضاء کرده‌اند کلیه اقدامات مفیده را به عمل آوردند تا‌کشتیهای بیماربر هر موقع که ممکن باشد کلیه اطلاعات مربوط به محل و خط سیر و سرعت خود را در فواصل منظم و متعدد پخش نمایند. تصمیم هشتم کنفرانس علاقمند است که در مقابل عموم ملل تایید نماید که: چون کارهای کنفرانس منحصراً از منشا اندیشه‌های نوعپرورانه الهام گرفته رجا واثق دارد که در آتیه دولتها هرگز حاجت به اجرای قراردادهای ژنو‌راجع به حمایت قربانیان جنگ نداشته باشند چه که علاقه شدید کنفرانس برای این است که دولتها از کوچک و بزرگ بتوانند همواره در کلیه اختلافات‌خود راه حل دوستانه‌ای از طریق همکاری و توافق بین‌المللی پیدا کنند تا صلح و صفا به طور قطع در جهان حکمفرما گردد. تصمیم نهم از آنجایی که در ماده ۷۱ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت راجع به معامله با اسیران جنگی پیش‌بینی شده که اسیران جنگی که در مدت مدیدی از خانواده خود‌بی‌خبر مانده و یا آن که دریافت و ارسال خبر از طریق عادی برای آنان غیر مقدور باشد و همچنین اسیران جنگی که از کسان خود به مسافات بعیده دور‌افتاده‌اند اجازه خواهند داشت که تلگرافات مخابره کنند و هزینه تلگراف مزبور به بدهکار حساب آنان نزد دولت بازداشت‌کننده منظور گردد یا با پولی که‌موجود دارند پرداخت شود و در موارد فوری نیز اسیران جنگی از این ترتیب برخوردار باشند. از آنجایی که تقلیل برای تلگراف مزبور که گاهی بسیار گزاف است مستلزم آن است که قبلاً طبقه‌بندی پیامها یا تهیه یک سلسله پیامهای نمونه راجع به‌سلامت مزاج اسیر و سلامت خانواده او و اطلاعات مربوط به امور مالی و تحصیلی و غیره پیش‌بینی شود و این نوع پیامها را ممکن است تنظیم و رمز‌کرد تا برای اسیران جنگی که در کیفیات مذکور در بند اول این تصمیم گرفتارند به کار آید. لذا کنفرانس از کمیته بین‌المللی صلیب سرخ دعوت می‌نماید که یک سلسله پیامهای نمونه که جامع شرایط مطلوبه مزبور باشد تنظیم و برای تصویب‌به نظر دول معظمه متعاهد برساند. تصمیم دهم کنفرانس متعهد است که شرایط شناسائی یک دولت داخل در جنگ به عنوان متخاصم توسط دولتهای خارج از جنگ مشمول حقوق بین‌المللی‌عمومی است و به وسیله قراردادهای ژنو تغییر نیافته است. تصمیم یازدهم از آنجایی که کمیته بین‌المللی صلیب سرخ به موجب قراردادهای ژنو مکلف گردیده که مهیا باشد تا در هر زمان و در هر احوال به انجام وظائف‌نوعپرورانه که قراردادهای مزبور بر عهده او محول ساخته‌اند قیام نماید. لذا کنفرانس تصدیق می‌نماید که لازم است کمک مالی منظمی برای کمیته بین‌المللی صلیب سرخ تامین گردد. سند نهائی کنفرانس سیاسی ژنو سال ۱۹۴۹ که به منظور تجدید نظر در قرارداد ژنو مورخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی و همچنین‌قرارداد لایحه مورخ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۷ راجع به انطباق اصول قرارداد ژنو سال ۱۹۰۶ به جنگ دریائی و قرارداد مورخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۹ منعقد در ژنو راجع‌به معامله با اسیران جنگی و به منظور تهیه قراردادی راجع به حمایت افراد کشوری در زمان جنگ دعوت شده است. کنفرانسی که توسط شورای متحده سویس به منظور تجدید نظر در قرارداد ژنو مورخ ۲۷ ژوییه ۱۹۲۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران‌نیروهای مسلح هنگام اردوکشی و همچنین قرارداد لایحه مورخ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۷ راجع به انطباق اصول قرارداد ژنو سال ۱۹۰۶ به جنگ دریائی و قرارداد‌مورخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۹ منعقد در ژنو راجع به معامله با اسیران جنگی و تنظیم. قراردادی راجع به حمایت افراد کشوری در زمان جنگ دعوت شده از تاریخ ۱۲ آوریل تا ۱۲ اوت ۱۹۴۹ بر اساس چهار طرح قراردادی که توسط‌هفدهمین کنفرانس بین‌المللی صلیب سرخ منعقد در استکهلم تنظیم و تصویب گردیده تبادل نظر نمود. کنفرانس متن قراردادهای مشروحه ذیل را معین نمود:
۱ - قرارداد ژنو راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی.
۲ - قرارداد ژنو راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران و غریقان نیروهای مسلح در دریا.
۳ - قرارداد ژنو راجع به معامله با اسیران جنگی
۴ - قرارداد ژنو راجع به حمایت افراد کشوری هنگام جنگ. قراردادهای مذکور که متن آن‌ها به فرانسه و انگلیسی تنظیم شده پیوست این سند می‌باشد و ترجمه رسمی آن‌ها به زبانهای اسپانیولی و روسی به توسط‌شورای متحده سویس تهیه خواهد گردید. از این گذشته کنفرانس یازده تصمیم اتخاذ نموده که آن نیز ضمیمه این سند است بنابر مراتب فوق امضاکنندگان ذیل که از طرف دولتهای متبوعه خود‌رسماً مجاز می‌باشند این سند نهائی را امضاء کردند. در ژنو به تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ به فرانسه و انگلیسی تحریر شد. نسخه اصل و اسناد
پیوست آن به بایگانی دولت متحده سویس تسلیم خواهد گردید. از طرف افغانستان از طرف جمهوری ملی آلبانی از طرف آرژانتین از طرف استرالیا از طرف اتریش از طرف بلژیک از طرف جمهوری سوسیالیستی شوروی بیلوروسی از طرف جمهوری اتحاد بیرمانی از طرف بولیوی از طرف برزیل از طرف جمهوری ملی بلغارستان از طرف کانادا از طرف شیلی از طرف چین از طرف کلمبی از طرف کستاریکا از طرف کوبا از طرف دانمارک از طرف مصر از طرف سالوادر از طرف اکواتر از طرف اسپانی از طرف ایالات متحده آمریکا از طرف حبشه از طرف فنلاند از طرف فرانسه از طرف یونان از طرف گواتمالا از طرف مجارستان از طرف هندوستان از طرف ایران از طرف جمهوری ایرلند از طرف اسرائیل از طرف ایطالیا از طرف لبنان از طرف لیختن‌اشتاین از طرف لوکزامبورگ از طرف مکزیک از طرف شاهزاده‌نشین مناکو از طرف نیکاراگوا از طرف نروژ از طرف زلاند جدید از طرف پاکستان از طرف هلند از طرف پرو از طرف لهستان از طرف پرتقال از طرف جمهوری دومنیکن از طرف جمهوری ملی رومانی از طرف دولت متحده بریطانیای کبیر و ایرلند شمالی از طرف جمهوری سن‌مارن از طرف پاپ اعظم از طرف سوئد از طرف سویس از طرف سوریه از طرف چکوسلواکی از طرف تایلند از طرف ترکیه از طرف جمهوری سیاسی شوروی اوکراین از طرف جماهیر سوسیالیستی شوروی از طرف اوروگوئه از طرف ونزوئلا از طرف یوگسلاوی متن قراردادهای فوق پیوست قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو بوده و صحیح است. نایب رییس مجلس شورای ملی - امان‌الله اردلان چاپ قانون