۱- تاسیس: به منظور پیشرفت و تشویق اهداف مندرج در مقدمه اساسنامه و در اعلامیه مربوط به اهداف و مقاصد سازمان بین المللی کار که در ۱۰ مه ۱۹۴۴ در فیلادلفیا به تصویب رسید و متن آن ضمیمه این اساسنامه است یک سازمان دایمی تشکیل می‌شود.
۲- عضویت: اعضای سازمان بین المللی کار کشورهایی خواهند بود که روز اول نوامبر ۱۹۴۵ اعضای سازمان مزبور بوده اند و سایر کشورهایی که به موجب مفاد بندهای ۳ و ۴ این ماده ممکن است عضو شوند.
۳- هر عضو اصلی ملل متحد و کشوری که با تصمیم مجمع عمومی و طبق مفاد منشور به عضویت ملل متحد درآمده می‌تواند با اعلام قبولی رسمی خود نسبت به تعداد اساسنامه سازمان بین المللی کار به مدیرکل دفتر بین المللی کار، عضو سازمان بین المللی کار شود.
۴- کنفرانس عمومی سازمان بین المللی کار نیز می تواند با رای دو سوم از هیئت های دولتی حاضر و رای دهنده، اعضای سازمان را بپذیرد. چنین پذیرشی موقعی اجرا و نافذ خواهد بود که دولت عضو جدید قبولی رسمی خود نسبت به تعهدات اساسنامه سازمان را به مدیرکل دفتر بین المللی کار اعلام نماید.
۵- انصراف: هیچ عضو سازمان بین المللی نمی تواند بدون دادن اخطار درباره قصد خود مبنی بر انصراف از عضویت سازمان به مدیر کل دفتر بین المللی کار از سازمان خارج شود. چنین اخطاری دو سال بعد از تاریخ دریافت آن توسط مدیر کل اجرا خواهد شد، مشروط به آن که عضو مزبور در آن زمان کلیه‌ی تعهدات مالی ناشی از عضویت خود در مقاوله نامه‌ها را انجام داده باشد. هر گاه که عضوی هر یک از مقاوله نامه‌های جهانی را به تصویب رسانده چنین انصرافی بر اعتبار مداوم کلیه‌ی تعهدات ناشی و مربوط به آن برای مدت مقرر در مقاوله نامه مزبور خدشه ای وارد نمی سازد.
۶- پذیرش مجدد: چنانچه عضویت کشوری در سازمان خاتمه یافته باشد، پذیرش مجدد عضویت آن مشمول مفاد بندهای ۳ و ۴ این ماده بر حسب مورد خواهد بود.