پزشك در معالجاتی كه دستور انجام آن را به مریض یا پرستار و مانند آن صادر مینماید، در صورت تلف یا صدمه بدنی ضامن است مگر آنكه مطابق ماده (۴۹۵) اين قانون عمل نماید.
تبصره ۱ ـ در موارد مزبور، هرگاه مریض یا پرستار بداند كه دستور اشتباه است و موجب صدمه و تلف میشود و با وجود این به دستور عمل كند، پزشك ضامن نیست بلكه صدمه و خسارت مستند به خود مریض یا پرستار است.
تبصره ۲ ـ در قطع عضو یا جراحات ایجاد شده در معالجات پزشكی طبق ماده (۴۹۵) اين قانون عمل میشود.