(اصلاحی ۱۴۰۲/۰۲/۱۰) - مرجع رسیدگی به تقاضای صدور دستور موقت، شعبهای است كه به اصل شكایت رسیدگی میكند و مرجع رسیدگیكننده طی دادرسی فوری، در صورت احراز ضرورت و فوریت موضوع، بر حسب مورد، دستور موقت مبنی بر توقف اجرای اقدامات، تصمیمات و آرای مورد شكایت یا انجام وظیفه، صادر میكند.
تبصره ۱ (اصلاحی ۱۴۰۲/۰۲/۱۰) - دستور موقت تأثیری در اصل شكایت ندارد. در صورت ردّ شكایت یا صدور قرار سقوط شكایت یا صدور قرار ابطال یا رد دادخواست اصلی و یا حكم به عدم ابطال مصوبه و قطعیت رأی صادره، دستور موقت نیز لغو میشود.
تبصره ۲ (الحاقی ۱۴۰۲/۰۲/۱۰) - اجرای دستور موقت صادره از شعب دیوان منوط به تأیید رئیس دیوان است كه حداكثر ظرف یك هفته از زمان وصول باید نظر خود را اعلام نماید. در صورت عدم اظهار نظر در مهلت مذكور دستور موقت صادره لازمالاجرا است.