در تیرهایی که کف ها و سقف‌های ساختمانی را تحمل می‌کنند باید تغییر شکل های قائم کنترل شوند. تغییر شکل های قائم اعضای سازه ای تحت اثر ترکیبات مختلف بارگذاری نظیر حالت های حدی بهره برداری باید به اندازه ای باشند که قابلیت بهره برداری مناسب سازه حفظ شود. این تغییر شکل ها عموماً از دو عامل زیر باشی می شوند:
• بارهای ثقلی ( بار مرده بار زنده و بار برف )
• اثرات خود کرنشی ( تغییرات دما خرش افت و غیره )
کلیه تیرهای فولادی و تیرهای مختلطی که در آن‌ها هنگام بتن ریزی دال از پایه های موقت استفاده شده باشد باید طوری محاسبه و طراحی شوند که تغییر شکل حداکثر ناشی از مجموع بار مرده و زنده از ۱/۲۴۰ طول دهانه و تغییر شکل حداکثر ناشی از بار زنده به تنهایی از ۱/۳۶۰ طول دهانه نشود. طراح باید همواره حفظ انسجام اجزای غیر سازه ای را مدنظر داشته باشد .
در تیرهای مختلط که در هنگام بتن ریزی دال از پایه های موقت استفاده نشده باشد. کنترل تغییر شکل های قائم این نوع تیرها باید شامل مراحل زیر باشد:
۱- تغییر شکل قائم ناشی از وزن تیر فولادی دال بتنی و بارهای حین ساخت بر اساس مقطع فولادی تنها محاسبه می‌شود.
۲- تغییر شکل قائم ناشی از بارهای مرده ای که بعد از گرفتن دال بتنی وارد می‌شوند نظیر وزن کف سازی تیغه ها و موارد مشابه بر اساس مقطع مختلط محاسبه می‌شود.
۳- تغییر شکل قائم ناشی از بارهای زنده بر اساس مقطع مختلط محاسبه می‌شود.
۴- تغییر شکل محاسبه شده در مرحله ۱ نباید از ۱/۳۶۰ طول دهانه بیشتر باشد.
۵- مجموع تغییر شکل های محاسبه شده در مراحل ۱، ۲ و ۳ نباید از ۱/۲۴۰ طول دهانه بیشتر باشد.
۶- تغییر شکل محاسبه شده در مرحله ۳ نباید از ۱/۳۶۰ طول دهانه بیشتر باشد .
تبصره ۱: در محاسبه و کنترل تغییر شکل قائم در صورت لزوم تغییر شکل های اضافی ناشی از خزش و جمع شدگی بتن نیز باید در نظر گرفته شود.
تبصره ۲: در تیرهای طره ای مقدار حداکثر تغییر شکل های قائم مجاز بر حسب طول دهانه می تواند به دو برابر افزایش داده شود.