به طور کلی اتصالات تیر به ستون در قابهای ساختمانی به سه دسته ساده (S)، گیردار (FR) و نیمه گیردار (PR) تقسیم بندی می‌شوند در اتصالات سازه ای این تقسیم بندی بر اساس جزئیات استاندارد شده و آزمایشات فیزیکی بر روی آن‌ها و با توجه به منحنی لنگر - دوران اتصال (مطابق شکل ۱۰-۲-۹-۳) انجام می پذیرد .
الف) اتصالات ساده: اتصالات ساده استاندارد به اتصالی گفته می‌شوند که از نظر دوران انعطاف پذیر بوده و لنگری به تکیه گاه انتقال نمیدهند و در نتیجه می توان آن‌ها را فقط در برابر برش (عکس العمل تکیه) گاه و آثار ناشی از آن طراحی نمود در صورت وجود نیروی محوری، آثار آن نیز باید در طراحی اتصال لحاظ شود. اتصالات ساده باید شرایط آزادی دوران در انتهای اعضا را با جزئیات مناسب تأمین نمایند. معمولاً اتصالات ساده تحت اثر بارهای بهره برداری دارای سختی (Ks در شکل ۱۰-۲-۹-۳) کمتر از دو برابر سختی خمشی سکانتی تیر (۲EI/L) هستند. در یک اتصال مقدار برابر لنگر خمشی تقسیم بر دوران متناظرش تحت اثر بارهای بهره برداری است. اتصالات ساده را می توان به صورت ایده آل مدل کرد.
ب) اتصالات گیردار: اتصالات گیردار به اتصالاتی گفته می‌شوند که در آن چرخش نسبی بین اعضای متصل شده به یکدیگر ناچیز بوده و معمولاً تحت اثر بارهای بهره برداری دارای سختی بیش از بیست برابر سختی خمشی سکانتی تیر (۲۰EI/L) هستند. اتصالات گیردار را می توان به صورت ایده آل مدل کرد.
پ) اتصالات نیمه: گیردار اتصالات نیمه گیردار به اتصالاتی گفته می‌شوند که مقدار سختی آن‌ها بین دو حالت قبلی است. در تحلیل سازه برای مدل سازی این نوع اتصالات باید از سختی به دست آمده از منحنی لنگر - دوران اتصال استفاده شود منحنی لنگر - دوران اتصال نیمه گیردار باید به شیوه تحلیلی یا بر اساس نتایج آزمایشگاهی معتبر تعیین شود. اتصالات نیمه گیردار باید از مقاومت سختی و ظرفیت تغییر شکل کافی برخوردار باشند.
تبصره: هرگونه مغایرت جزئیات اتصالات با جزئیات استاندارد باعث تغییر در منحنی لنگر - دوران شده و به عنوان نمونه با یک جوشکاری اضافی ممکن است اتصالی را از حالت ساده به حالت نیمه گیردار یا گیردار تبدیل کند. از این رو استفاده از جزئیات استاندارد برای هر نوع اتصال اکیداً توصیه می‌شود. شکلهای ۱۰-۲-۹-۴ و ۱۰-۲-۹-۵ جزئیات دو نمونه از اتصالات ساده متعارف و شکل ۶-۹-۲-۱۰ جزئیات یک نوع اتصال گیردار را نشان می دهند.
تصویر ۳
تصویر ۴
تصویر ۵