به طور کلی وقتی در یک اتصال از ترکیب جوش و پیچ استفاده می‌شود پیچ را نمی توان در تحمل بار با جوش سهیم دانست اما در صورت رعایت شرایط زیر در تعیین مقاومت موجود اتصال متشکل از پیچ های پر مقاومت و جوش های گوشه طولی مقاومت اسمی آن را می توان برابر مجموع مقاومت لغزشی اسمی پیچ ها و مقاومت اسمی جوش های گوشه طولی در نظر گرفت :
الف) پیچ ها از نوع پر مقاومت بوده و به صورت لغزش بحرانی طراحی شده باشند.
ب) در طراحی به روش LRFD ضریب کاهش مقاومت برابر Φ=۰.۷۵ و در طراحی به روش ASD ضریب اطمینان برابر Ω=۲.۰۰ در نظر گرفته شود.
پ) اگر پیچ های پر مقاومت با استفاده از روش چرخاندن اضافی مهره ها مطابق الزامات فصل ۱۰-۴ پیش تنیده شوند مقاومت موجود جوش های گوشه طولی از ۵۰ درصد مقاومت مورد نیاز اتصال کمتر نباشد.
ت) اگر پیچ های پر مقاومت با استفاده از هر روشی به جز روش چرخاندن اضافی مهره ها مطابق الزامات فصل ۱۰-۴ پیش تنیده شوند مقاومت موجود جوش های گوشه طولی از ۷۰ درصد مقاومت مورد نیاز اتصال کمتر نباشد.
ث) مقاومت موجود پیچ های پر مقاومت از ۳۳ درصد مقاومت مورد نیاز اتصال کمتر نباشد.
تبصره ۲: در خصوص ساختمان های موجودی که اتصالات آن‌ها از نوع پیچی است تقویت اتصال از طریق جوش به شرطی مجاز است که پیچ های موجود از نوع پر مقاومت و با عملکرد لغزش بحرانی طراحی و اجرا شده باشند. در این گونه موارد جوش باید نیروهای مازاد بر آنچه پیچ تحمل میکند را انتقال دهد و در هر حال مقاومت موجود جوش نباید کمتر از ۲۵ درصد مقاومت مورد نیاز اتصال باشد.