در صورت نیاز به تعبیه سخت کننده های عرضی یا قطری در جان عضو رعایت الزامات تکمیلی زیر ضروری است.
سخت کننده ها باید دارای مقاومت موجود کافی حداقل برابر با اختلاف نیروی متمرکز کششی و مقاومت موجود متناظر با آن در محل بارهای متمرکز (مطابق الزامات بخش ۱۰-۲-۹-۴-۱) باشد. جوش سخت کننده ها به بال نیز باید دارای مقاومت موجود کافی حداقل برابر با اختلاف نیروی متمرکز کششی و مقاومت موجود متناظر با آن باشد جوش سخت کننده ها به جان باید دارای مقاومت موجود کافی حداقل برابر با اختلاف جبری نیروهای کششی در دو انتهای سخت کننده باشد.
ب) در صورتی که مطابق بندهای ۱۰-۲-۹-۱۰-۳ و ۱۰-۲-۹-۱۰-۵ نیاز به تعبیه سخت کننده های عرضی در مقابل نیروی متمرکز فشاری باشد لازم است یک جفت سخت کننده عرضی تمام عمق در مقابل آن تعبیه شود که باید به هر دو بال و نیز به جان عضو جوش شوند. این سخت کننده ها باید به صورت یک ستون فرضی در برابر کل نیروی محوری فشاری طراحی شوند. ارتفاع مؤثر ستون فرضی برابر ۰.۷۵h در نظر گرفته می‌شود که در h آن ارتفاع آزاد جان در فاصله بین دو بال است. مقطع ستون فرضی عبارت است از مقطع جفت سخت کننده به اضافه نواری از جان که پهنای آن برای سخت کننده های میانی برابر ۲۵tw و برای سخت کننده های انتهایی برابر ۱۲tw در نظر گرفته می‌شود (tw ضخامت جان است). جوش سخت کننده ها به بال (یا بال ها) باید دارای مقاومت موجود کافی حداقل برابر با اختلاف نیروی متمرکز فشاری و مقاومت موجود متناظر با آن باشند. جوش سخت کننده ها به جان باید دارای مقاومت موجود کافی حداقل برابر با اختلاف جبری نیروهای فشاری در دو انتهای سخت کننده باشد. همچنین در سطوح تماس سخت کننده ها با بال مقطع عضو کنترل تنش اتکایی الزامی است.
پ) پهنای سخت کننده های عرضی و قطری به اضافه نصف ضخامت جان ستون نباید از یک سوم پهنای بال تیر با ورق اتصال (که بار متمرکز را وارد می کند) کمتر باشد.
ت) ضخامت سخت کننده های عرضی و قطری نباید از نصف ضخامت بال تیر یا ورق اتصال (که بار متمرکز را وارد میکند) کمتر باشد. همچنین نسبت عرض به ضخامت سخت کننده ها نباید از o.۵۶√E/Fy بزرگ تر باشد.
ث) ورق‌های سخت کننده عرضی باید تمام عمق باشند. به عبارت دیگر ارتفاع ورق سخت کننده های عرضی باید مساوی ارتفاع آزاد جان (فاصله بین دو بال) باشد.