مقاومت کششی موجود اجزای اتصال دهنده و نواحی تأثیر پذیر اعضا در روش LRFD مساوی ΦRn و در روش ASD مساوی Rn/Ω بوده که در آن Φ (ضریب کاهش مقاومت)، Ω (ضریب اطمینان) و Rn(مقاومت کششی اسمی) اجزای اتصال دهنده و نواحی تأثیر پذیر (اعضا) بر اساس کوچک ترین مقدار به دست آمده از حالتهای حدی تسلیم و گسیختگی کششی به شرح زیر تعیین می شوند:
الف) حالت حدی تسلیم کششی در مقطع کلی
(۱۷-۹-۲-۱۰) Rn=FyAg
Φ=۰.۹ (LRFD) , Ω=۱.۶۷ (ASD)
ب) حالت حدی گسیختگی کششی در مقطع خالص مؤثر
(۱۸-۹-۲-۱۰) Rn=FuAe
Φ=۰.۷۵ (LRFD) , Ω=۲.۰۰ (ASD)
که در آن
Ag و Ae = به ترتیب سطح مقطع كل و سطح مقطع خالص مؤثر مطابق ضوابط بخش (۱۰-۲-۳)
Fy و Fu = به ترتیب تنش تسلیم مشخصه و تنش کششی نهایی مشخصه فولاد
تبصره: در تعیین سطح مقطع های فوق پهنای مقطع جزء اتصال نباید از پهنای ویتمور مطابق شکل ۱۰-۲-۹-۱۶ بزرگتر در نظر گرفته شود. اگر پهنای ویتمور خارج از پهنای ورق اتصال قرار گیرد پهنای ورق اتصال ملاک محاسبه خواهد بود.
تصویر ۲