مقاومت فشاری موجود اجزای اتصال دهنده در روش LRFD مساوی ΦRn و در روش ASD مساوی Rn/Ω بوده که در آن Φ (ضریب کاهش مقاومت)، Ω (ضریب اطمینان) و Rn(مقاومت فشاری اسمی اجزای اتصال دهنده) بر اساس کوچکترین مقدار به دست آمده از حالت های حدی تسلیم و کمانش به شرح زیر تعیین می شوند :
الف) در صورتی که ۲۵ ≥ KL/r باشد :
(۲۲-۹-۲-۱۰) Pn=FyAg
Φ=۰.۹ (LRFD) , Ω=۱.۶۷ (ASD)
که در آن :
Ag = سطح مقطع کلی اجزای اتصال دهنده
Fy = تنش تسلیم مشخصه فولاد
K = ضریب طول مؤثر اجزای اتصال دهنده که عموماً مقدار آن برابر واحد در نظر گرفته می‌شود.
L = طول مهار شده اجزای اتصال دهنده برابر با طولی از جزء اتصال بوده که از انتهای اتصال عضو به گاست در راستای محور طولی مار بر مرکز سطح عضو تا محل اتصال ورق گاست به تکیه گاه اندازه‌گیری می‌شود.
ب) برای حالتی که ۲۵ < KL/r است مقاومت فشاری اجزای اتصال دهنده باید بر اساس الزامات بخش ۱۰-۲-۴ تعیین شود.
تبصره: سطح مقطع کلی اجزای اتصال دهنده باید مطابق شکل ۱۰-۲-۹-۱۶ بر اساس پهنای ویتمور در نظر گرفته شود.