در قاب های مهاربندی شده همگرای ویژه اعضای مهاربندی باید دارای شرایط زیر باشند :
الف) مقدار نسبت لاغری (KL٫r) عضو مهاربندی نباید از ۲۰۰ بزرگ تر باشد.
ب) در مهاربندهای ساخته شده از دو یا چند نیمرخ در طول عضو مهاربندی فاصله اتصال دهنده ها (بست ها یا لقمه ها) باید طوری باشد که نسبت لاغری حداقل (a٫ri) اجزای تشکیل دهنده مقطع مهاربندی از ۰.۴ نسبت لاغری تعیین کننده عضو ساخته شده بیشتر نباشد که در آن :
a = فاصله مرکز تا مرکز اتصال دهنده ها (بست ها یا لقمه ها)
ri = شعاع زیراسیون حداقل هر یک از نیمرخهای تشکیل دهنده مقطع عضو مهاربندی
مجموع مقاومت های برشی موجود اتصال دهنده ها در طول عضو باید مساوی یا بزرگتر از مقاومت کششی موجود هر یک از نیمرخ‌ها باشد. در این محاسبه در مهاربندهای ۷ یا ۸ و قطری طول عضو مهاربندی برابر طول کل مهاربند و در مهاربندهای ضربدری برابر نصف طول کل مهاربندی در نظر گرفته می‌شود. فاصله اتصال دهنده ها باید یکنواخت بوده و تعداد آن‌ها در طول عضو مهاربندی حداقل دو عدد باشد. اتصال دهنده ها نباید در داخل یک چهارم طول خالص عضو مهاربندی که در وسط مهاربند قرار می‌گیرد، باشد. اگر کمانش عضو مهاربندی طوری باشد که موجب ایجاد برش در اتصال دهنده ها نشود در این صورت در طراحی اتصال دهنده ها می توان این الزامات را نادیده گرفت.
پ) مقدار سطح مقطع خالص مؤثر عضو مهاربندی نباید از سطح مقطع کلی آن کمتر باشد. در مواقعی که در عضو مهاربندی از قطعات تقویتی ورق یا نیمرخ استفاده می‌شود الزامات زیر باید تأمین شوند:
۲- اتصالات قطعات تقویتی به عضو مهاربندی باید دارای مقاومت موجود کافی برای توسعه مقاومت مورد انتظار قطعات تقویتی در هر طرف مقطع کاهش یافته باشد.