١١-١-٣-۵ بهرە وری: ترکیب بهینه و موزون منابع و زمان برای دستیابی به اهداف تعریف شده است.
و معیاری برای ارزیابی بازدهی فعالیتهای تولیدی است. بهره وری از حاصل نسبت خروجی (ستانده) به ورودی (داده) محاسبه می‌شود. به عبارت بهتر، "میزان خروجی به ازای واحد ورودی" است.
صورت و مخرج رابطه (١١-١-٢) باید واحد یكسانی داشته باشند كه معمولا یا به صورت منابع مورد استفاده، نظیر نیروی كار، ماشین آلات و ... یا معادل ارزش اقتصادی آن‌ها است. هنگامی كه در فرآیند تولید، نسبت تمام خروجی‌ها به کلیه ورودیها محاسبه شود، به آن بهرەوری کلی و در صورتی كه برای فعالیتهای جزیی ارزیابی گردد، به آن بهره وری جزیی اطلاق می‌شود. بهره وری صنعت ساختمان در سه سطح، قابل تعریف است: صنعت ساختمان، پروژه ساختمانی و فعالیت های خرد.
توضیح: بهره وری صنعت ساختمان در سطح ملی كه قسمت مهمی از تولید ناخالص داخلی را شامل می‌شود، یكی از مهم ترین شاخص‌های توسعه اقتصادی است كه بیش نیاز برآورد آن، جمع آوری درست و مدون اطلاعات مجموعه وسیعی از طرح های ساخت گوناگون با ابعاد مختلف در بخش‌های خصوصی ودولتی است؛ لذا تعیین آن، نیازمند سازمان‌های تخصصی و نظامات ویژه مستندسازی است. توسعه یافتگی در صنعت ساختمان با افزایش بهرەوری و حجم تولید مستحدثات سرمایه ای ارتباط مستقیم دارد.
در سطح یك پروژه، بهره وری را می توان از حاصل تقسیم ارزش سرمایه ای مستحدثات بر هزینه‌های انجام كار یا منابع مورد استفاده تعیین نمود. در محاسبه هزینه‌های انجام كار، باید کلیه‌ی هزینه های مستقیم و غیرمستقیم نظیر هزینه های مرتبط با كیفیت، زمان، ایمنی و محیط زیست را لحاظ نمود.
در سطح سوم یا یك فعالیت خرد، سنجش خروجی وورودی بازهم ساده تر است. در این مورد. خروجی را می توان در قالب ارزش اقتصادی معادل كار انجام شده و ورودی را به صورت ارزش اقتصادی معادل نفر-ساعت نیروی انسانی، مصالح مورد استفاده، زمان صرف شده و ماشین آلات به كار رفته برای آن حجم مشخص از كار محاسبه نمود.