١٣-٩-۴-١ مراکز سیستم اعلام حریق باید از نوع تحت مراقبت دائم باشد، به گونه ای کە عمل یکی از دتكتورها و یا شستی های اعلام حریق و یا سایر اجزاء سیستم اعلام حریق، در تابلوی مركزی مشخص و وقوع حریق را اعلام نماید.
قطعی یا بروز اتصالی در هر مدار باید به نحوی مطلوب اعلام و ثبت شود. بروز خرابی، از هر نوع، در یک مدار و یا اجزای سیستم اعلام حریق نباید سبب از كار افتادن سایر مدارها یا كل سیستم شود. هر مرکز باید به وسایل تأمین نیروی برق ایمنی مخصوص به خود (باتری، دستگاه شارژکننده و غیره) مجهز باشد تا سیستم همیشه آماده به کار باشد.
تبصره: سیستم اعلام حریق به دو نوع متعارف و آدرسپذیر تقسیم میشود.
١٣-٩-۴-٢ مرکز سیستم اعلام حریق باید در محلی که خارج از دسترس عموم است نصب شود و به طور دائم تحت مراقبت افراد کارآزمودە باشد.
١٣-٩-۴-٣ كلیه مدارهای سیستم اعلام حریق باید مستقل از سایر سیستمها كشیده شود.
١٣-٩-۴-۴ در ساختمان هایی که به سیستم اعلام حریق مجهز میشوند، علاوه بر محلهای نصب انواع دتکتورها برحسب ضرورت، حداقل در محل های زیر نیز باید دتکتور مناسب با نوع كاربری و شرایط محیط (دودی، حرارتی، تركیبی و غیره) نصب شود.
الف) اتاقهای ترانسفورماتور، اتاقهای تابلوهای برق (اتاق برق) و اتاق تجهیزات سیستم های جریان ضعیف
ب) اتاقهای مربوط به تأسیسات مكانیكی
پ) تونلهای تأسیساتی
ت) موتورخانه، چاە و فضای انتظار جلوی آسانسور (مبحث ١۵ مقررات ملی ساختمان)
ث) راهروها، پلکان های خروج و راههای خروج الزامی
ج) اتاق مراكزتلفن، مراكز سیستم های جریان ضعیف، مركز كامپیوتر وفن آوری اطلاعات (IT)
١٣-٩-۵-۴ پلکان ها، چاه آسانسور و شفتهای عمودی ساختمان، در سیستم اعلام حریق متعارف باید بصورت یک منطقه مستقل در نظر گرفته شود.
١٣-٩-۶-۴ آژیرهای سیستم اعلام حریق متعارف باید حداقل دارای دو مدار باشند.
١٣-٩-۴-٧ طراحی واجرای سیستم اعلام حریق باید مطابق مقررات ویا ضوابط سازمان آتش نشانی انجام گیرد. در صورت وجود مغایرت به مقرراتی كه از نظر ایمنی ارجحیت دارد عمل خواهد شد.
١٣-٩-۴-٨ برای ملاحظه سایر موارد ونكات عمده سیستم اعلام حریق، به پیوست شماره ۴ مراجعه شود.