انفجارها از نظر موقعیت چشمه‌‌ی انفجار نسبت به سازه به دو دستهی اصلی « انفجار خارجی (خارج از سازه) » و « انفجار داخلی (داخل سازه) » تقسیم می‌شوند.
انفجار خارجی خود به سه دستهی « انفجار در هوا (هوایی) »، « انفجار در سطح زمین (سطحی) » و « انفجار در داخل زمین (زیرزمینی) » تقسیم می‌گردد. (شکل ٢١-٣-٢)
در انفجار هوایی، امواج به صورت کروی منتشر شده مستقیماً به سازه برخورد می‌کنند.
در انفجار سطحی، انتشار امواج در هوا، به‌صورت نیم‌کره بوده مستقیماً به سازه برخـورد می کنند.
علاوه بر آن، انتشار امواج در زمین نیز رخ خواهد داد (مشابه زمین‌لرزه).
در انفجار زیرزمینی، انرژی حاصل از انفجار به صورت امواج فشاری و برشی در زمین منتقل شـده و با انتشار آن‌ها، شوک‌های شدیدی ایجاد می‌گردند که می‌توانند اثرات تخریبی شدیدی بر سازه‌های زیرزمینی داشته باشند.
علاوه بر بارهای ناشی از موج انفجار، اثر ترکش‌های انفجاری نیز باید در نظر گرفته شود.
انفجار داخلی، بسته به شرایط ساختمان و نحوه‌ی تهویه‌‌ی آن بـه دو دستهی محبوس و نیمه‌محبوس تقسیم می‌گردد. در انفجار محبوس گاز ناشی از انفجار امکان تخلیه ندارد و فشار ناشی از آن مجموع فشار انعکاسی و فشار گاز است. در انفجار نیمه‌محبوس با تعبیه‌ی دریچه‌های پـران و یا دریچه‌های باز، امکان تخلیه‌‌ی گاز انفجار مهیا شده و فشار ناشی از انفجار داخلی نسبت بـه حالت محبوس کاهش می‌یابد.
