٣-٣-٢-١ کلیات
بر اساس مقررات این بخش، از این پس تمام ساختمان های در دسـت سـاخت یـا سـاختمان هـای موجود در حال تغییر (افزایش ارتفاع یا تغییر تصرف)، باید در یکی از پنج نوع ساختار تعریف شـده در بندهای٣-٣-٢-٢ تا ٣-٣-٢-٥ دسته بندی شوند. حداقل درجـه بنـدی مقاومـت در برابـر آتـش اجزای ساختمان باید مطابق با مقادیر تعیین شده در جدول ٣-٣-٢-الف و برای دیوارهـای خـارجی مطابق با مقادیر جداول ٣-٣-٢-الف و ٣-٣-٢-ب باشد.
دو تفاوت اصلی انواع ساختارها با یکدیگر در قابلیت نسوختن مصالح تشکیل دهنده و حداقل درجـه مقاومت اجزای آنها در برابر آتش است. اجزای ساختمانی ذکر شـده در جـدول ٣-٣-٢-الـف بـرای ساختارهای نوع ١ و ٢ از نوع غیر قابل سوختن بوده و از این نظـر از سـایر انـواع سـاختارها ایمنـی بیشتری در برابر آتش دارند. برخی از ساختارها در جـدول٣-٣-٢-الـف دارای دو زیرگـروه (الـف) و (ب) هستند، که گروه (الف) نسبت به گروه (ب) دارای درجه مقاومت بالاتری در برابر آتش اسـت.
حداقل نوع ساختار قابل قبول برای یک ساختمان بستگی به نوع تصرف و ابعاد آن دارد و بـا توجـه به اطلاعات داده شده در فصلهای ٣-٢ و ٣-٤ تعیین میشود.