٣-٦-٩-١ محلهای الزامی
تمام خروج ها و دسترس های خروج باید با علامتهای خروج تأیید شده منطبق بـا مبحـث بیسـتم مقررات ملی ساختمان مشخص شوند، به گونه ای که این علائم در مسیر خروج از هـر جهـت دیـده شود و جهت دست یابی به خروج را به وضوح نشان دهد.تعداد و موقعیت این علایم باید به گونـه ای باشد که فاصله هیچ نقطه ای از دسترس خروج تا نزدیک ترین علامت قابـل مشـاهده، از ۳۰/۰ متـر بیشتر نشود.
تبصره ها:
١. در اتاق ها یا فضاهایی که تنها یک خروج یا دسترس خروج الزامی دارند، نیاز به علامـت خـروج اضافی (غیر از علامت خروج نصب شده بر روی در یا مشابه آن) نیست.
٢. دروازه ها یا درهای خروج اصلی که تشخیص آنها به عنوان خروج، بـه راحتـی ممکـن اسـت، در صورت تأیید مرجع صدور پروانه و کنترل ساختمان به علایم خروج نیاز ندارند.
٣. در تصرف های گروه (ف) و در واحدهای مستقل خواب یا مسکونی در گروه تصرف هـای (م-١) و (م-٢)، علایم خروج مورد نیاز نیست.
٤. در فضاهای خواب در تصرف های گروه (د-٣)، علائم خروج مورد نیاز نیستند.
٥. در تصرف های گروه (ت-٤) و (ت-٥)، شامل جایگاه های سرپوشیده صندلی دار، اگر علایم خروج نصب شده در سالن اجتماع، از محل های عبور داخل جایگاه هاکاملاً قابل مشاهده باشد، نیـازی به نصب این علایم در قسمت صندلی ها یا ورودی های آن قسـمت نیسـت. در چنـین مـواردی، روشنایی خروج باید تأمین شود تا در شرایط اضطراری، هر بازشو یا مدخل سالن تماشا، از مکان نشستن تشخیص داده شود.