هر بنا یا بخشی از یک بنا، اگر به مقاصدی مورد استفاده قرار گیرد که با مواد و محصولات بسیار قابـل احتراق، آتش زا، سمی یا انفجاری در ارتباط باشد، دارای تصرف مخاطره آمیز شناخته میشود. این مواد و محصولات ممکن است در زمانی کوتاه و به سرعت بسوزند یا منشأ شـعلههـای گسـترده، دود و گـاز زیاد، تشعشعات رادیواکتیو، انفجار، مسمومیت یا خورنـدگی بـوده و یـا اینکـه از لحـاظ ترکیـب، دارای اسیدها و بازهای بسیار قوی و مخرب باشند. همچنین بناهایی که فضای داخل آن هـا بـه دلیـل آسـیا کردن مواد، مملو از ذرات بسیار ریز و غبارهای قابل اشتعال باشد، جزو این گروه محسوب میشوند. بـه عنوان مثال، ساختمانهایی که برای مقاصد زیر استفاده میشوند، میتوان نام برد:
الف- انبار و نگهداری بیش از ٢٣ متر مکعب از یکی از مواد استیلن، هیدروژن، گازهای طبیعی قابل اشتعال، آمونیاک، کلرین، فسژن، دی اکسید گوگرد، دی اکسید کربن، اکسید متیل، هر گونه گاز قابل انفجار یا سمی، گازهای سرمازا و غیره با فشار ۰/۱ مگاپاسکال
ب- انبار و نگهداری مایعات بسیار قابل اشتعال.
پ- انبار و نگهداری مواد و مهمات منفجره، سوخت موشک و مشابه.
ت- انبار و نگهداری هرگونه جامدات بسیار قابل اشتعال.
ث- ساختمانهایی که غبارات قابل انفجار (مانند پودر آلومینیوم یا سـیلوهای آرد) در آن هـا وجـود داشته باشد.
ج- انبار یا نگهداری اسیدها، بازها، اکسیدکنندههای قوی.
با توجه به تنوع و پیچیدگی های خاص این نوع مواد، تمهیدات و الزامات ایمنی کاملاً تخصصی برای طرح و اجرای ساختمانهای مخاطره آمیز نیاز است که به آیین نامه های تخصصی مربـوط مـی شـود.
این قبیل الزامات تخصصی برای ساختمانهای با تصرفهای خـاص مخـاطره آمیـز عمـدتاً خـارج از حوزه مقررات ملی ساختمان بوده و در این مبحث ارائه نشده است.