اثرات بار: نیروها یا تغییر شکلهایی که در اعضای سازه ای در اثر بارهای اعمالی ایجاد میشود.
بار: شامل نیرو یا سایر تلاشهایی که ناشی از وزن کل سازه ساکنان آن و سایر لوازم داخلی بوده یا ناشی از اثرات محیطی حرکات نسبی و تغییرات ابعاد مقید سازه باشد بارهای دائمی بارهایی هستند که تغییرات آنها در طول زمان به ندرت اتفاق میافتد. سایر بارها بارهای متغیر میباشند.
بار اسمی: مقدار بار تعریف شده در این مبحث برای بارهای مرده زنده، خاک باد برف یخ باران سیل و زلزله میباشد.
بار ضریب دار: به حاصل ضرب بار اسمی در ضریب بار اطلاق میگردد.
بناها و تأسیسات ضروری: ساختمانها یا سایر سازههایی که باید در شرایط وقوع حوادث شدید و بحرانی محیطی مانند سیل باد برف و زلزله قابلیت بهرهبرداری و استفاده بی وقفه را داشته باشند.
تغییر مکان نسبی طبقه: تغییر مکان جانبی یک کف نسبت به کف زیرین آن میباشد.
حالتهای حدی: شرایطی که فراتر از آن سازه یا عضو مورد نظر برای بهرهبرداری نامناسب بوده حد بهرهبرداری و شرایطی که فراتر از آن سازه غیر ایمن گردد حد مقاومت نامیده میشود.
ساختمانها و تأسیسات موقت: ساختمانها یا سایر سازههایی که برای یک مدت زمانی کوتاه مورد بهرهبرداری قرار میگیرند و تحت تأثیر عوامل محیطی در کوتاه مدت قرار دارند.
سازه غیر ساختمانی: به سازه ای که به طور معمول در رده ساختمانها قرار نمیگیرد اطلاق میگردد.
سیستم باربر جانبی: قسمتی از کل سازه است که برای تحمل بارهای جانبی به کار گرفته میشود.
ضریب اهمیت: به ضریبی اطلاق میگردد که برای در نظر گرفتن گروه خطرپذیری ساختمان استفاده میشود.
ضریب بار: ضریبی که برای در نظر گرفتن تفاوتهای بار واقعی نسبت به بار اسمی با توجه به عدم قطعیتهای تحلیل و احتمال رخداد همزمان بیش از یک بار حدی استفاده میشود.
ضریب مقاومت: ضریبی که تفاوت مقاومت واقعی مصالح را از مقاومت اسمی و نیز نحوه و تبعات شکست را در نظر میگیرد. این ضریب به عنوان ضریب کاهش مقاومت نیز نامیده میشود و مقدار آن مساوی یا کوچکتر از یک است.
کاربری: به نوع و نحوه استفاده از ساختمان یا هر سازه دیگر یا قسمتی از آن اطلاق میشود مانند استفاده به صورت مسکونی یا اداری و غیره …
گروه خطرپذیری: گروهبندی ساختمانها و سایر سازهها برای در نظر گرفتن میزان خطرپذیری آنها در برابر بارهای محیطی.
مقاومت: به ظرفیت یک عضو برای تحمل نیروهای وارده اطلاق میگردد.
مقاومت اسمی: به ظرفیت سازه یا اعضای سازه ای که بر اساس مقاومت مشخصه مصالح و ابعاد عضو و روابط استخراج شده از اصول پذیرفته شده مکانیک سازهها محاسبه میشود یا بر اساس آزمایشهای میدانی یا آزمایشگاهی بر روی مدلهای مقیاس شده به دست میآید، اطلاق میشود.
مقاومت طراحی: به حاصلضرب مقاومت اسمی در ضریب مقاومت اطلاق میگردد.