طراحی اعضای بنایی مسلح بر مبنای روش مقاومت نهایی بر اساس ضوابط مندرج در این بخش انجام می‌شود کلیه اجزای سازه ای باید در حالت مقاومت نهایی محاسبه شوند و در هر مقطع باید رابطه عمومی زیر همواره برقرار باشد
در این رابطه ، Su نیروی ایجاد شده در مقطع تحت بارهای ضریب دار، Sn مقاومت اسمی مقطع و Φ ضریب کاهش مقاومت است مقاومت اسمی مقطع باید متناسب با مشخصات هندسی و مکانیکی مقطع عضو در برابر آن نیرو و با توجه به شرایط تعادل نیروها و سازگاری تغییر شکل ها محاسبه شود. نیروهای ایجاد شده در مقطع نیز شامل نیروی محوری لنگر خمشی و نیروی برشی با توجه به تحلیل سازه تحت ترکیبات بار موضوع بند ۸-۴-۲-۶ ، محاسبه می شوند.
روش طراحی مقاومت نهایی بر فرضیات زیر استوار است.
۱- میلگرد کاملاً توسط بنایی در بر گرفته شده و سازگاری کرنش بین بنایی و میلگرد وجود دارد به طوری که بارهای اعمالی به صورت مرکب تحمل می شوند.
۲- مقاومت اسمی مقاطع بنایی مسلح برای ترکیب خمش و بار محوری باید بر اساس اعمال شرایط تعادل و سازگاری کرنش ها باشد.
۳- توزیع کرنش در عمق مقطع خطی در نظر گرفته می‌شود.
۴- حداکثر کرنش قابل استفاده در دورترین تار فشاری بنایی برابر با ۰٫۰۰۳۵ برای بنایی آجر رسی و ۰٫۰۰۲۵ برای بنایی بلوک سیمانی فرض می‌شود.
۵- مقدار تنش میلگرد در محدوده ارتجاعی از حاصل ضرب مدول ارتجاعی در کرنش میلگرد به دست می آید ولی نباید از تنش تسلیم (fy) بیشتر در نظر گرفته شود. برای کرنش های بزرگتر از کرنش تسلیم تنش در میلگرد باید مستقل از کرنش و برابر با مقاومت تسلیم در نظر گرفته شود.
۶- در محاسبات خمش و نیروهای محوری باید از مقاومت کششی بنایی صرف نظر کرد ولی برای محاسبه خیز مقاومت کششی بنایی باید در نظر گرفته شود.
۷- تنش بنایی در دورترین تار فشاری برابر با ۰٫۸۰ مقاومت مشخصه بنایی (f'm) است که در ناحیه فشاری و تا عمق ۰/۸ فاصله بین تار فشاری حداکثر و محور خنثی به صورت یک نواخت توزیع می‌شود.
تصویر ۱
تصویر ۲
تصویر ۳
تصویر ۴
تصویر ۵
تصویر ۶
تصویر ۷
تصویر ۸
تصویر ۹
تصویر ۱۰
تصویر ۱۱
تصویر ۱۲
تصویر ۱۳
تصویر ۱۴
تصویر ۱۵
تصویر ۱۶
تصویر ۱۷
تصویر ۱۸
تصویر ۱۹
تصویر ۲۰
تصویر ۲۱
تصویر ۲۲
تصویر ۲۳
تصویر ۲۴
تصویر ۲۵
تصویر ۲۶