نسبی به نسبت سطح مقطع دیوارهای سازه ای برشی یک طبقه در هر امتداد که در برابر بار ناشی زلزله در آن امتداد مقاومت می کنند به کل مساحت طبقه اطلاق می‌شود موارد زیر در محاسبه دیوار نسبی به حساب نمی آیند.
۱- دیوارهای غیر سازه ای (جداگر)
۲- دیوارهایی که ضخامت آن‌ها از ۲۰۰ میلی متر کمتر باشد.
۳- دیوارهایی که طول آن‌ها از یک سوم ارتفاع آن‌ها کمتر باشد.
۴- دیوارهایی که طول آن‌ها از ۱٫۰ متر کمتر باشد.
۵- ستون ها و جرزهای کنار و بین بازشوها که نسبت طول به ارتفاع موثر آن ها از یک سوم کمتر باشد.
۶- بخش هایی از دیوار که در بالا و پایین بازشوها قرار دارند.
۷- دیوارهایی که پس از اجرای سقف ساخته شده و به نحو مناسب به سقف وصل نگردیده باشند.
در ساختمان های موضوع این فصل در رابطه با دیوار نسبی الزامات زیر باید رعایت شوند:
۱- در هر یک از امتدادهای طولی و عرضی ،ساختمان مقدار دیوار نسبی مورد نیاز در هر طبقه متناظر با خطر نسبی زلزله مندرج در آیین نامه طراحی ساختمان ها در برابر زلزله (استاندارد ۲۸۰۰) نباید از مقادیر داده شده در جدول ۸-۵-۳ کمتر باشد.
۲- دیوارهای سازه ای قابل استفاده در محاسبه دیوار نسبی در هر طبقه و در هر امتداد باید به طور یک نواخت و قرینه در سطح طبقه پخش شوند به گونه ای که فاصله بین مرکز سطح یک طبقه و مرکز سطح دیوارهای نسبی آن طبقه (خروج از مرکزیت) در هر امتداد از ۵% بعد ساختمان در آن امتداد بیشتر نباشد چنانچه این فاصله در هر کدام از دو امتداد از ۵% بیشتر شود لازم است به ازای هر یک درصد خروج از مرکزیت مازاد مقادیر حداقل دیوار نسبی مندرج در جدول ۸-۵-۳ به اندازه یک درصد افزایش یابند (در ۱٫۰۱ ضرب شوند) در هر صورت در هر طبقه و در هر امتداد خروج از مرکزیت بیش از ۲۰% مجاز نمی‌باشد.