هدف این مبحث ارائه ی ضوابط و مقرراتی است که با رعایت آنها، میزان حداقلی از مقاومت، پایداری، بهره برداری، پایایی و انسجام در سازه ساختمان های بتنی موضوع این مبحث مطابق تعاریف زیر، تامین شده؛ وسلامت و ایمنی استفاده کنندگان از این سازهها حفظ شود.
الف - مقاومت - منظور از مقاومت آن است که سازهها ویا اعضای آنها در طول عمر سازه، بارهای وارده را به خوبی تحمل کنند، آسیب قابل ملاحظه متحمل نشوند، وقطعات شکسته نشوند.
ب - پایداری - منظور از پایداری آن است که حالت تعادل بین بارهای وارده به سازه، در جزء و یا کل، تحت تاثیر تغییر شکلهای ایجاد شده در آن دچار اختلال نشده، و پیکره ی اصلی سازه و قطعات آن حفظ کردیده و سازه و یا اعضای آن دچار فرو ریزش نشوند.
پ - بهره برداری - منظور از بهره برداری آن است که سازه عملکرد مورد انتظار خود را در طول عمر سازه حفظ کند؛ و افزایش تغییر شکلها و یا باز شدگی ترکها، ونیز ارتعاشات بیش از حد سازه یا اعضای أن، مشکلی برای استفاده کنندگان ایجاد نکنند. به علاوه أتش سوزی آسیب قابل ملاحظه به سازه وارد ننماید.
ت - دوام یا پایایی - منظور از دوام یا پایایی آن است که اجزای بتن و فولاد و ترکیب آنها چنان در نظر گرفته شوند که با شرایط محیط و بهره برداری سازکاری کافی داشته باشند؛ وشرایط موجود محیطی و یون های در دسترس، موجب فرسودگی، پیری زود رس و یا انهدام آنها نشوند.
ث - انسجام یا یکپارچگی - منظور از انسجام یا یکپارچگی آن است که اعضای سازه و اتصالات آنها به یک دیگر چنان تنظیم شوند که یک یا چند مسیر مناسب برای عبور بارهای وارده به سمت شالوده فراهم شده، و همبستگی کل سازه تامین شده باشد.