در تعیین ضریب کاهش مقاومت برای طراحی در مقابل برش، برای سازه هایی که با عملکرد قاب خمشی ویژه، دیوار سازای ویژه، و یا دیوار سازهای متوسط پیش ساخته در مناطق لرزه ای با خطر نسبی زیاد وخیلی زیاد، در مقابل تاثیرات زلزله، E، مقاومت می کنند، باید موارد زیر را رعایت نمود:
الف- در هر عضو طراحی شده جهت مقاومت در مقابل E، اگر مقاومت برشی اسمی عضو کمتر از برش متناظر با توسعه ی مقاومت خمشی اسمی عضو باشد، ضریب کاهش مقاومت در برش Φ=۰. ۶۰ در نظر گرفته میشود. مقاومت خمشی اسمی مورد اشاره باید مقدار حداکثر محاسبه شده با منظور کردن بارهای محوری با ضریب از آن ترکیبهای بارگذاری که شامل E است، در نظر گرفته شود.
ب- برای دیافراگمها، Φ در برش نباید از کمترین Φ برشی که برای اجزای قائم سیستم اولیه ی مقاوم در برابر نیروهای لرزهای استفاده شده است، بیشتر شود.
پ- برای عناصر شالوده که سیستم اولیه ی مقاوم در برابر نیروی لرزهای را تحمل می کنند، Φ در برش نباید از کمترین مقدار مورد استفاده ی Φ برای اجزای قائم سیستم اولیه ی مقاوم در برابر نیروی لرزه ای، بیشتر باشد.
ت- در اتصالات تیر- ستون قابهای خمشی ویژه و نیز در تیرهای همبندی که با فولاد گذاری قطری مسلح شده اند، در برش Φ=۰. ۸۵ منظور میشود.