ساختمانها بر حسب نوع کاربری و میزان آسیبرسانی ناشی از خرابی آنها به چهار گروه اهمیت تقسیم میشوند:
گروه ۱- ساختمانهای «با اهمیت خیلی زیاد»
این گروه شامل دو دسته زیر است:
الف- ساختمانهای ضروری:
این گروه شامل ساختمانهایی است که قابل استفاده بودن آنها پس از وقوع زلزله اهمیت خاص دارد و وقفه در بهرهبرداری از آنها به طور غیرمستقیم موجب افزایش تلفات و خسارات میشود؛ مانند بیمارستانها و درمانگاهها، مراکز آتشنشانی، مراکز و تأسیسات آبرسانی، ساختمانهای نیروگاهها و تأسیسات برقرسانی که نقش مستقیم در تولید برق داشته یا خرابی آنها موجب اختلال یا توقف تولید برق میشود؛ برجهای مراقبت فرودگاهها، مراکز مخابرات، رادیو و تلویزیون، تأسیسات نظامی و انتظامی، مراکز کمکرسانی و بهطور کلی تمام ساختمانهایی که استفاده از آنها در نجات و امداد مؤثر میباشد.
ب- ساختمانهای خطرزا:
این گروه شامل ساختمانها و تأسیساتی است که خرابی آنها موجب انتشار گسترده مواد سمی و مضر در کوتاهمدت و درازمدت برای محیط زیست میشود، مانند کارخانههای تولیدکننده مواد شیمیایی خاص و مراکز گازرسانی.
گروه ۲- ساختمانهای «با اهمیت زیاد»
این گروه شامل سه دسته زیر است:
الف- ساختمانهایی که خرابی آنها موجب تلفات زیاد میشود، مانند مدارس، مساجد، استادیومها، سینما و تئاترها، سالنهای اجتماعات، فروشگاههای بزرگ، ترمینالهای مسافری، ساختمانهای با ارتفاع بیش از ۵۰ متر یا تعداد طبقات بیش از ۱۵ طبقه از تراز پایه و یا هر فضای سرپوشیده یکپارچهای که محل تجمع بیش از ۳۰۰ نفر در زیر یک سقف باشد.
ب- ساختمانهایی که خرابی آنها سبب از دست رفتن ثروت ملی میگردد، مانند موزهها، کتابخانهها، و بهطور کلی مراکزی که در آنها اسناد و مدارک ملی و یا آثار پر ارزش دیگری نگهداری میشود.
پ- ساختمانها و تأسیسات صنعتی که خرابی آنها موجب آلودگی محیط زیست و یا آتشسوزی وسیع میشود مانند پالایشگاهها و انبارهای سوخت.
گروه ۳- ساختمانهای «با اهمیت متوسط»
این گروه ساختمانها شامل کلیه ساختمانهای مشمول این آییننامه، بجز ساختمانهای عنوان شده در سه گروه دیگر میباشند، مانند ساختمانهای مسکونی و اداری و تجاری، هتلها، پارکینگهای چندطبقه، انبارها، کارگاهها و ساختمانهای صنعتی.
گروه ۴- ساختمانهای «با اهمیت کم»
این گروه شامل دو دسته زیر است:
الف- ساختمانهایی که خسارت نسبتاً کمی از خرابی آنها حادث میشود و احتمال بروز تلفات جانی انسانی در آنها بسیار کم است، مانند انبارهای کشاورزی و سالنهای نگهداری دام.
ب- ساختمانهای موقتی که مدت بهرهبرداری از آنها کمتر از ۲ سال است.