در این روش، هر مؤلفه از زوج شتاب‌نگاشت‌های انتخاب‌شده برای تحلیل خطی تاریخچه زمانی سازه‌ها باید در محدوده بین ۰٫۸T۱ تا ۱٫۲Tu با طیف طرح آیین‌نامه سازگار شود.
Tu بزرگ‌ترین زمان تناوب اصلی (مود اصلی نوسان سازه) در دو راستای متعامد است. T۱ زمان تناوبی است که در هر دو راستای متعامد ساختمان، مجموع جرم‌های مؤثر لحاظ‌شده، حداقل ۹۰ درصد جرم کل ساختمان باشد. مدل ریاضی مورد استفاده برای تخمین Tu و T۱ نباید شامل پیچش اتفاقی باشد، اما لازم است که آثار P-Δ در آن لحاظ شود.
میانگین حسابی طیف پاسخ (با میرایی ۵٪) مؤلفه‌های شتاب‌نگاشت‌های مقیاس‌شده، در هر امتداد در محدوده دوره تناوبی ذکرشده، نباید بیشتر از ۱۰ درصد بالاتر یا پایین‌تر از طیف طرح این آیین‌نامه باشد.