در دیافراگم‌های صلب، تغییرشکل داخل صفحه دیافراگم در مقایسه با تغییر مکان جانبی نسبی عناصر قائم مقاوم لرزه‌ای، کوچک و قابل صرف‌نظر کردن است. در صورتی که تحت اثر نیروهای جانبی زلزله، تغییر مکان کلیه نقاط دیافراگم در مدل تحلیلی که در آن سختی داخل صفحه دیافراگم لحاظ گردیده، نسبت به مدل تحلیلی که در آن دیافراگم به‌صورت صلب مدل شده، کمتر از ۱۰ درصد اختلاف داشته باشد می‌توان دیافراگم را صلب در نظر گرفت.
دیافراگم‌های دال بتنی و عرشه فولادی پرشده با بتن، با نسبت دهانه به عمق کمتر یا برابر با ۳ در ساختمان‌هایی که فاقد نامنظمی در پلان از نوع هندسی، دیافراگم، جابجایی خارج از صفحه و سیستم‌های غیرموازی باشند را نیز می‌توان صلب در نظر گرفت. دهانه دیافراگم، فاصله افقی بین عناصر قائم مقاوم لرزه‌ای مجاور است که تأمین‌کننده اصلی سختی و مقاومت لازم برای نگهداری دیافراگم می‌باشند. همچنین عمق دیافراگم، بعد دیافراگم در امتداد نیروی جانبی در دهانه موردنظر با احتساب اثر بازشوها در صورت وجود است.
تبصره: در صورتی که دیافراگم مطابق ضوابط فوق، صلب محسوب شود، لیکن اثرات رانش معکوس در سازه قابل ملاحظه باشد، در نظر گرفتن سختی دیافراگم در مدل سازه ضرورت دارد. رانش معکوس (Backstay) پدیده‌ای است که در ساختمان‌هایی که نیروهای زلزله عناصر قائم مقاوم لرزه‌ای بخش فوقانی ساختمان از طریق دیافراگم‌هایی به عناصر قائم مقاوم لرزه‌ای بخش تحتانی ـ که دارای ابعاد بزرگ‌تری در پلان بوده و توسط دیوارهای حائل بتن‌آرمه سخت محصور شده است ـ منتقل می‌شود، اتفاق می‌افتد. این پدیده شامل ایجاد تلاش‌ها و تغییرشکل‌هایی در دیافراگم‌های بخش تحتانی ساختمان، برای ایجاد تعادل با اثرات نیروهای جانبی زلزله بخش فوقانی است.