دیوارهای سازه‌ای باید با اتصال مستقیم به اعضای تکیه‌گاهی مهار شوند و نیروهای مهاری نیز باید به نحو مناسب به دیافراگم‌ها منتقل شوند. در صورتی که دیوار سازه‌ای به دیافراگم صلب یا نیمه‌صلب مهار شود، نیروی طراحی هر مهار FP از رابطه (۳-۲۶) محاسبه می‌شود.
در رابطه فوق، Wp سهم هر مهار از وزن دیوار سازه‌ای است.
نیروی حاصل از رابطه (۳-۲۶) نباید از بیشترین دو مقدار ۰.۲Wp و حاصل‌ضرب ۰٫۲۴ کیلونیوتن بر مترمربع در سهم مساحت هر مهار از دیوار سازه‌ای، کمتر در نظر گرفته شود.
در مواردی که دیوار سازه‌ای به دیافراگم نرم مهار می‌شود باید نیروی طراحی هر مهار، حاصل از رابطه (۳-۲۶)، از طریق ضریب Ka مطابق رابطه (۳-۲۷) تشدید گردد. در این حالت، نیروی طراحی هر مهار نباید از بیشترین دو مقدار ۰.۲KaWp و حاصل‌ضرب ۰٫۲۲ کیلونیوتن بر مترمربع در سهم مساحت هر مهار از دیوار سازه‌ای، کمتر در نظر گرفته شود.
در رابطه فوق:
Ka: ضریب تشدید نیروی طراحی مهارها، در حالت دیافراگم‌های نرم؛
Lf: طول دهانه دیافراگم (برحسب متر) که به‌عنوان تکیه‌گاه جانبی دیوار به‌کار برده می‌شود. این طول، فاصله افقی بین اعضای قائمی است که در امتداد موردنظر به‌عنوان تکیه‌گاه جانبی دیافراگم عمل می‌کنند.
در مواردی که اجزاء سیستم مهاری تحت اثر بارهای برون‌محور قرار گیرند، یا این اجزاء بر دیوار سازه‌ای عمود نباشند باید به نحوی طراحی شوند که مقاومت لازم در برابر کلیه مؤلفه‌های نیروی وارده و آثار ناشی از برون‌محوری آن را داشته باشند.