لوله‌ها و نگهدارنده‌های آن‌ها باید برای نیروی لرزه‌ای و جابجایی نسبی بند ۴-۲ طراحی شوند. تنش مجاز در ترکیب بارهای دارای بارهای لرزه‌ای برای انواع مختلف لوله‌ها در جدول (۴-۴) ارائه شده است. مقادیر تنش مجاز بر اساس درصدی از مقاومت تسلیم مشخصه حداقل ماده یا مقاومت کرانه پایین آن (σyl) بیان شده است.
لوله‌هایی که فاقد جزئیات لازم برای تحمل جابجایی‌های نسبی در محل اتصال به سایر قطعات هستند، باید با اتصالات دارای انعطاف‌پذیری کافی برای جلوگیری از خرابی اتصالات بین لوله و آن قطعه مهار شوند.
تجهیزات نصب‌شده برخط مانند شیرها، مخازن، پمپ‌ها و زانویی‌ها یا انشعابات که با اتصال صلب به لوله متصل هستند، باید در طراحی مهار جانبی لوله به عنوان جزئی از آن در نظر گرفته شود. اگر تجهیزات به دلیل وزن زیاد بطور مستقل مهار شود، ولی سیستم لوله متصل به آن مهار نشود، باید از اتصالات با انعطاف‌پذیری کافی برای تحمل جابجایی نسبی بین تجهیزات و لوله استفاده شود.
طراحی برای نیروها و جابجایی‌های لرزه‌ای در شرایطی که از اتصالات انعطاف‌پذیر، حلقه انبساط و یا تمهیدات دیگر برای پذیرش جابجایی نسبی استفاده شود و همچنین، سیستم لوله بطور مستقل به سازه اتصال یابد و تمام شرایط یکی از سطرهای جدول (۴-۵) برقرار باشد الزامی نمی‌باشد.
استثناء: در شرایطی که سیستم لوله‌کشی با ضرایب اهمیت مختلف، بوسیله میله آویز تک با قطر ۱۰ یا ۱۲ میلی‌متر نگهداری شود و طول هر نگهدارنده در مسیر لوله از نقطه تکیه‌گاهی لوله تا محل اتصال به سازه نگهدارنده برابر یا کمتر از ۳۰۰ میلی‌متر و وزن کل وارد به هر نگهدارنده ۲۵ کیلوگرم یا کمتر باشد، به شرط رعایت محدودیت‌های زیر، طراحی لرزه‌ای الزامی نمی‌باشد:
الف- در سازه‌های با گروه طراحی لرزه‌ای ۱ با ضریب اهمیت جزء بیشتر از ۱٫۰، حداکثر قطر اسمی لوله ۵۰ میلی‌متر
ب- در سازه‌های با گروه طراحی لرزه‌ای ۲ و بالاتر با ضریب اهمیت جزء بیشتر از ۱٫۰، حداکثر قطر اسمی لوله ۲۵ میلی‌متر
پ- در سازه‌های با گروه طراحی لرزه‌ای ۳ و بالاتر با ضریب اهمیت جزء ۱٫۰، حداکثر قطر اسمی لوله ۸۰ میلی‌متر