در مورد مهارها در بتن که مطابق فصل ۱۸ مبحث نهم مقررات ملی ساختمان طراحی می‌گردند، یکی از ملاحظات زیر باید در طراحی آنها لحاظ شود:
- مقاومت مهار باید بیشتر از مقاومت جاری شدن اجزائی که توسط مهار به سازه متصل می‌شوند، باشد؛
- مهار باید برای تحمل ترکیبات بار مطابق بند ۳-۱۹-۲ و ضریب اضافه مقاومت Ω۰ مندرج در جداول (۵-۱) و (۵-۲) طراحی شود.
دو روش تأمین الزامات طراحی لرزه‌ای مهارهای متصل به بتن
برای مهارهای متصل‌کننده سازه غیرساختمانی به بتن که مطابق فصل ۱۸ مبحث نهم مقررات ملی ساختمان طراحی می‌شوند، آیین‌نامه مقرر کرده است که یکی از دو معیار زیر در طراحی رعایت شود:
۱- مقاومت مهار از مقاومت جاری‌شدن اجزایی که به‌وسیله آن به سازه متصل شده‌اند بیشتر باشد؛
یا
۲- مهار برای ترکیبات بار بند ۳-۱۹-۲ با اعمال ضریب اضافه مقاومت Ω۰ مندرج در جداول (۵-۱) و (۵-۲) طراحی شود.
نکته آزمونی: عبارت کلیدی بند «یکی از ملاحظات زیر» است؛ بنابراین ضابطه، رعایت هم‌زمان هر دو شرط را الزام نکرده و تحقق یکی از این دو مسیر برای طراحی مهار پیش‌بینی شده است.
هیچ رأی وحدت رویه‌ای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی دیوان عدالت اداری برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی نمونه‌ای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نظریه مشورتی برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نشست قضایی برای این ماده ثبت نشده است.
دسترسی اشتراکی
برای مشاهده کامل تست‌ها، انتخاب گزینه و دیدن پاسخ باید اشتراک فعال داشته باشید.
