سکوی بتنی، سازه‌ای است متشکل از دال یا تخت که روی ستون‌های بتنی می‌نشینند. از این سازه به منظور حمل بار و کنترل ارتعاشات قابل توجه برخی دستگاه‌های دورانی، ظروف و مخازن استفاده می‌شود. به طور معمول، ارتفاع این سازه بین ۷ تا ۱۵ متر از روی پی گسترده آن است. این سازه‌ها در ۴ دسته‌بندی تعریف شده‌اند.
دسته (۱): در صورت مراعات سه شرط زیر، ضریب رفتار سازه را می‌توان ۱٫۵ انتخاب کرد.
الف- ظرفیت خمشی هریک از ستون‌ها کمتر از دو سوم ظرفیت خمشی دال فوقانی و شالوده ستون باشد.
ب- ضخامت دال فوقانی بیشتر از ۹۰۰ میلی‌متر باشد.
پ- طراحی دال و ستون‌های بتنی بر اساس ضوابط مبحث نهم مقررات ملی ساختمان و بدون مراعات ضوابط فصل بیستم انجام شده باشد.
دسته (۲): در صورتی‌که سکوی بتنی حداقل ۶ ستون داشته باشد و شرایط الف و ب دسته (۱) نیز مراعات شده و طراحی ستون‌ها بر اساس بند ۹-۲۰-۳-۲ مبحث نهم مقررات ملی ساختمان صورت گیرد، ضریب رفتار سازه را می‌توان ۲ منظور نمود.
دسته (۳): ضریب رفتار سکوی بتنی این دسته را می‌توان ۲٫۵ انتخاب کرد، مشروط بر آنکه ضوابط طراحی بر مبنای سازه‌های با شکل‌پذیری کم (معمولی) انجام شود. چنانچه درصد فولاد ستون‌ها از ۲٪ تجاوز نکند، بند ۹-۲۰-۳-۳ مبحث نهم مقررات ملی ساختمان در محل اتصال دال به ستون باید کنترل شود. چنانچه درصد فولاد ستون بیش از ۲٪ و ظرفیت خمشی ستون بیشتر از ظرفیت خمشی دال باشد، برش در گره اتصال (Vu) باید بر اساس لنگر تعادلی حاصل از ظرفیت حد جاری شدن فولاد وجه کششی ستون در دال محاسبه و کنترل شود. در این حالت نیازی به ارضاء شرایط الف تا پ در دسته (۱) نیست.
دسته (۴): در صورت مراعات ضوابط شکل‌پذیری متوسط (بند ۹-۲۰-۵ مبحث نهم مقررات ملی ساختمان) می‌توان ضریب رفتار سکوی بتنی را ۴ اختیار نمود. در این صورت، نیازی به مراعات شرایط الف تا پ دسته (۱) نمی‌باشد.
