پهنه‌های گسلی از نظر میزان خطر گسلش سطحی بر اساس جدول (۶-۱) و با توجه به میزان جابجایی گسل در چهار سطح خطر کم، متوسط، زیاد و بسیار زیاد طبقه‌بندی می‌شوند. میزان خطر پهنهی گسلی متوسط تا بسیار زیاد، خطر عمده تلقی می‌شود. در تعیین خطر گسلش بر اساس جدول مذکور، مقادیر حداکثر جابجایی گسل (D) و میزان جابجایی گسل طرح (d) مورد استفاده قرار می‌گیرد. مقادیر این دو مؤلفه در نقشه‌ی پهنه‌های گسلی ارائه می‌شود؛ اگرچه در شرایطی که اطلاعات کافی از میزان جابجایی گسل در دسترس نباشد، مقدار حداکثر جابجایی گسل (D) بر اساس روابط ولز و کوپر اسمیت (۱۹۹۴) و بر حسب طول گسلش تعیین و مقدار جابجایی گسل طرح (d) نیز با استفاده از روش‌های احتمالاتی محاسبه می‌شود. در شرایطی که اطلاعات لازم برای اعمال روش‌های احتمالاتی در دسترس نباشد، مقدار جابجایی گسل طرح می‌تواند معادل دو-سوم مقدار حداکثر جابجایی گسل منظور شود.
تبصره ۳: محاسبه مقادیر D و d در محاسبات فوق برای شرایطی است که ساختگاه سنگ یا شبه‌سنگ باشد. در صورتی‌که ساختگاه متشکل از آبرفت باشد، باید مقادیر محاسبه‌شده را برای جابجایی گسلش در سنگ بستر در نظر گرفت و انتشار گسلش در آبرفت و اثر سطحی آن را محاسبه نمود. در ساختگاه‌های آبرفتی، جابجایی محاسبه‌شده از این روش ملاک محاسبات است.
تبصره ۴: انحراف گسلش از زیر پی ساختمان در ساختگاه‌های آبرفتی باید بررسی شود.
جدول ۶-۱ طبقه‌بندی میزان خطر پهنه‌های گسلی