در ساختمانهای با اهمیت خیلی زیاد و زیاد با هر تعداد طبقه و در سایر
ساختمانها در صورتیکه بیش از پنج طبقه یا بلندتر از ۱۸ متر از تراز پایه باشند، حداقل عرض درز انقطاع بین ساختمان و ساختمان مجاور در هر طبقهی ساختمان باید برابر با جذر δ δ مجموع مربعات M دو ساختمان در نظر گرفته شود. مقدار M از رابطه (۳-۲۰) تعیین میشود. . C eu d = (۳-۲۰) M I e در رابطهی فوق: δ: M حداکثر تغییر مکان جانبی کلی غیر ارتجاعی در محل بحرانی طبقه موردنظر، تحت اثر زلزله طرح؛ δ: eu حداکثر تغییر مکان جانبی کلی ارتجاعی در محل بحرانی طبقه موردنظر تحت اثر Δ-P، زلزلهی طرح و با احتساب آثار که بر مبنای یکی از روشهای تحلیل خطی محاسبه شده است. در صورتیکه سازه در امتداد موردنظر دارای نامنظمی پیچشی باشد باید اثر A، ضریب تشدید پیچش اتفاقی، j موضوع تبصره بند ۳-۹-۴-۳ نیز در تعیین این تغییر مکان لحاظ شده باشد؛ C d: ضریب بزرگنمایی تغییر مکان جانبی مطابق جدول ۳-۱؛ I e: ضریب اهمیت ساختمان مطابق بند ۳-۹-۱-۴.
δ مقدار M محاسبهشده از رابطه (۳-۲۰) نباید از پنج هزارم ارتفاع طبقه موردنظر از تراز پایه، کمتر در نظر گرفته شود. تبصره ۱: در مواردی که ساختمان، مشمول موضوع ضابطهی الف بند ۳-۶-۲ شده باشد، تغییر مکان جانبی کلی غیر ارتجاعی طبقه تحت اثر زلزلهی طرح باید بهصورت ترکیبی، مطابق روش مذکور در تبصره بند ۳-۱۲-۲ محاسبه شود. تبصره ۲: د ر مواردی که مشخصات ساختمان مجاور در دسترس نباشد، حداقل فاصلة δ افقی هر طبقه ساختمان از مرز مشترک با زمین مجاور باید برابر با ۷۰ درصد M در آن طبقهی ساختمان منظور گردد. تبصره ۳: در مواردی که ساختمان، شرایط استفاده از روش تحلیل دو مرحلهای، موضوع بند ۳-۱۱-۲-۲ را احراز نموده باشد، مبنای محاسبة عرض درز انقطاع، تعداد طبقات و ارتفاع سیستم فوقانی خواهد بود. تبص ره ۴: در ساختمانهایی که مشمول محاسبة درز انقطاع مطابق ضوابط این بند نیستند، عرض درز انقطاع باید بر مبنای بند ۱-۶-۱ تعیین شود.
