پلتفرم آموزشی حقوق و مهندسی

دیوار‌های سازه‌ای باید با اتصال مستقیم به اعضای تکیهگاهی مهار شوند و نیرو‌های مهاری نیز باید به نحو مناسب به دیافراگم‌ها منتقل شوند. در صورتیکه دیوار سازه‌ای به دیافراگم F، صلب یا نیمه صلب مهار شود، نیروی طراحی هر مهار، P از رابطه (۳-۲۶) محاسبه می‌شود. W. I. S ۴. ۰ = F (۳-۲۶ ) P e S D P

W، در رابطه‌ی فوق، p سهم هر مهار از وزن دیوار سازه‌ای است. ۲W.۰ نیروی حاصل از رابطه (۳-۲۶) نباید از بیشترین دو مقدار p و حاصلضرب ۰۲۴ کیلونیوتن بر مترمربع در سهم مساحت هر مهار از دیوار سازه‌ای، کمتر در نظر گرفته شود. در مواردی که دیوار سازه‌ای به دیافراگم نرم مهار می‌شود باید نیروی طراحی هر مهار، K، حاصل از رابطه (۳-۲۶)، از طریق ضریب a مطابق رابطه (۳-۲۷) تشدید گردد. در این W ۲K.۰ حالت، نیروی طراحی هر مهار نباید از بیشترین دو مقدار p a و حاصلضرب ۰۲۴ کیلونیوتن بر مترمربع در سهم مساحت هر مهار از دیوار سازه‌ای، کمتر در نظر گرفته شود.

L ۲) f +۱(= K (۳-۲۷ ) a در رابطه‌ی فوق: K: a ضریب تشدید نیروی طراحی مهارها، در حالت دیافراگم‌های نرم؛ L: f طول دهانة دیافراگم (برحسب متر) که به‌عنوان تکیهگاه جانبی دیوار به‌کار برده می‌شود. این طول، فاصلة افقی بین اعضای قائمی است که در امتداد موردنظر به‌عنوان تکیهگاه جانبی دیافراگم عمل می‌کنند. در مواردی که اجزاء سیستم مهاری تحت اثر بار‌های برونمحور قرار گیرند، یا این اجزاء بر دیوار سازه‌ای عمود نباشند باید به نحوی طراحی شوند که مقاومت لازم در برابر کلیة مؤلفههای نیروی وارده و آثار ناشی از برونمحوری آن را داشته باشند.