ساختمانهای با اهمیت خیلی زیاد و زیاد یا بلندتر از ۵۰ متر یا بیشتر از ۱۵
طبقه باید برای زلزلهی سطح بهرهبرداری کنترل شوند تا قابلیت بهرهبرداری از آنها بعد از وقوع زلزله باقی بماند. برای این منظور، مشخصات سازۀ این ساختمانها باید چنان باشد که تحت اثر ترکیب بارها در سطح بهرهبرداری، الزامات زیر را تأمین نمایند: الف - در سازههای فولادی، تلاشهای ایجادشده در اعضا، در طراحی به روش مقاومت مجاز نباید از مقاومت اسمی آنها بدون اعمال ضرایب اطمینان و در طراحی به روش ضرایب بار و مقاومت نباید از مقاومت اسمی آنها بدون اعمال ضرایب کاهش مقاومت، تجاوز نماید. ب- در سازههای بتنآرمه، تلاشهای ایجاد شده در اعضا نباید از مقاومت نهایی اسمی آنها بدون اعمال ضرایب کاهش مقاومت تجاوز کند. ضرایب اصالح سختی اعضا باید معادل ۱۴
برابر ضرایب ترکخوردگی آنها (و حداکثر برابر با ۰/۱) که مطابق ضوابط مبحث نهم مقررات ملی ساختمان تعیین میشود در نظر گرفته شود. پ- طراحی سایر سازهها تحت این نیروی زلزله باید مطابق آییننامهها و دستورالعملهای مربوطه صورت گیرد.