تحلیلهای تاریخچه زمانی باید با استفاده از مجموعهای از زوج شتابنگاشتها انجام گیرد که مطابق با بند ۷-۱-۲ انتخاب و به تراز زلزله بیشینه مورد نظر مقیاس شدهاند. این تحلیلها برای محاسبه نیروهای جانبی و تغییر مکانها در سازۀ جداسازی شده، حداکثر تغییر مکان کل سامانه جداسازی، نیروها در جداسازها و اتصالات آنها و نیز در قا ببندی Δ-P به کار رفته در بالا و پایین الیه جداساز برای مقاومت در برابر اثرات ناشی از انجام میشود. هر زوج از شتابنگاشتها باید به طور همزمان و با در نظر گرفتن نامطلوبترین خروج از مرکزیت برای جرم به مدل اعمال گردند. حداکثر تغییر مکان سامانه جداساز باید از جمع برداری مقادیر تغییر مکانها در دو امتداد متعامد در هر گام زمانی محاسبه شود. پارامترهای مورد استفاده برای طراحی از میانگی ن نتایج تحلیلهای تاریخچه زمانی تحت
اثر زلزلههای مختلف به دست میآیند. برای ساختگاههای نزدیک گسل مفاد بند ۷-۱-۲ باید مورد توجه قرار گیرد. همچنین، خروج از مرکزیت اتفاقی شامل تغییر مکان مرکز جرم ± از محل محاسبه شده به اندازه ۵% بعد دیافراگم باید به طور جداگانه در هر یک از دو امتداد متعامد در محاسبات منظور شود.
۴-۷-۲-۷ حداقل تغییر مکا نها و نیروهای جانب ی ۷-۲-۷-۴-۱ سامانه جداساز و اعضای سازهای زیر تراز کف: سامانه جداساز، شالوده و اعضای زیر تراز کف باید بر مبنای ضوابط طراحی سازه بدون جداساز و نیروهای حاصل از تحلیل دینامیکی بدون هرگونه کاهش طراحی شوند، اما نیروی جانبی طرح نباید کمتر از ۹۰ V درصد b حاصل از رابطه (۷-۱۳) در نظر گرفته شود. حداکثر تغییر مکان کل سامانه D جداساز نباید کمتر از ۸۰ درصد مقدار TM معرفی شده در بند ۷-۲-۶-۳ در نظر گرفته ′ D D شود به جز اینکه را مطابق رابطه (۷-۲۲) میتوان به جای M به کار برد. M
(۷-۲۲ ) D در این رابطه، M تغییر مکان حداکثر (بر حسب میلیمتر) در مرکز سختی سامانه جداساز T، در امتداد در دست بررسی مطابق رابطه (۷-۸) و M دوره تناوب موثر سازه دارای جداساز D T لرزهای در تغییر مکان M در امتداد مورد نظر طبق رابطه (۷-۱۰) است. همچنین، دوره تناوب ارتجاعی ساختمان بالای الیه جداساز با فرض پایه ثابت است که بر اساس ضوابط فصل سوم این آییننامه محاسبه شده است (در صورتیکه از روابط تقریبی برای C محاسبه دوره تناوب اصلی استفاده شود، ضریب u باید مدنظر قرار گیرد). ۷-۲-۷-۴-۲ اعضای سازهای روی تراز کف: اعضای سازهای روی تراز کف باید با استفاده از ضوابط مربوط به طراحی سازه فاقد جداساز لرزهای و نیروهای حاصل از تحلیل دینامیکی R که مطابق بند ۷-۲-۶-۴-۲ با ضریب I کاهش یافته طراحی شوند. در روش تحلیل طیفی، نیروی برش طراحی در هیچ طبقهای نباید از برش طبقه بدست آمده توسط نیروهای V حاصل از رابطه (۷-۱۷) که در آن نیروی برش پایه b از تحلیل طیفی در جهت مورد V نظر بدست آمده است، کمتر باشد. برای تحلیل تاریخچه زمانی سازههای منظم، مقدار b V نباید کمتر از ۸۰% مقدار تعیین شده در بند ۷-۲-۶-۴-۱ و مقدار s نباید کمتر از ۱۰۰% حدود تعریف شده توسط بند ۷-۲-۶-۴-۳ باشد. برای تحلیل تاریخچه زمانی سازههای
V V نامنظم، مقدار b نباید کمتر از ۱۰۰% مقدار تعیین شده در بند ۷-۲-۶-۴-۱و مقدار s نباید کمتر از ۱۰۰% محدودیتهای تعریف شده توسط بند ۷-۲-۶-۴-۳ باشد. ۷-۲-۷-۴-۳ مقیا سسازی نتایج: اگر نیروهای جانبی حاصل از روش تحلیل طیفی یا تحلیل تاریخچه زمانی از مقادیر حداقل مندرج در بندهای ۷-۲-۷-۴-۱ و ۷-۲-۷-۴-۲ کمتر باشند، کلیه پارامترهای طراحی باید به تناسب افزایش یابند. ۷-۲-۷-۴-۴ حدود تغییر مکا ن نسبی طبقات: ح دود مقدار ح داکثر تغییر مکان نسبی طبقه - ناشی از نیروهای جانبی - از جمله تغییر مکان ناشی از تغییرشکل قائم سامانه جداساز به شرح زیر مد نظر خواهد بود:
۱- در روش تحلیل طیفی، حداکثر تغییر مکان نسبی طبقات در رو سازه نباید از مقدار ۰۱۵h/ sx ۰ فراتر رود.
۲- در روش تحلیل تاریخچه زمانی که با استفاده از رفتار غیرخطی اعضای باربر جانبی ۰۲۰h/ انجام میشود، حداکثر تغییر مکان نسبی طبقات در رو سازه نباید از مقدار sx ۰ بیشتر شود. C تغییر مکان نسبی طبقه، طبق فصل سوم این آییننامه (که در آن مقدار d برای R ساختمانهای جداسازی شده برابر با مقدار I طبق بند ۷-۲-۶-۴-۲ در نظر گرفته شده) ۰۱.۰ محاسبه میشود. در صورتی که تغییر مکان نسبی طبقه از فراتر رود، لازم است اثرات IR ثانویه ناشی از حداکثر تغییر مکان جانبی سازه روی سامانه جداساز در ترکیب با نیروهای ثقلی بررسی شود.
