در این پیوست، سطوح عملکردی زیر برای اجزاء سازهای ساختمانها منظور میشود. سطح عملکرد قابلیت استفاده ب یوقفه: به سطح عملکردی اطلاق میشود که انتظار میرود در اثر وقوع زلزلهی متناظر با سطح خطر موردنظر، میزان خرابیهای ایجاد شده، بسیار محدود و کم باشد؛ بهگونهای که تغییر قاب لتوجهی در مقاومت و سختی اجزاء سازه ایجاد نشود و بهرهبرداری بیوقفه از ساختمان، ممکن باشد. سطح عملکرد خرابی محدود: به سطح عملکردی اطلاق میشود که انتظار میرود در اثر وقوع زلزلهی متناظر با سطح خطر موردنظر، خرابی در سازه به میزان محدود ایجاد شود؛ لیکن میزان آسیبها کمتر از سطح عملکرد ایمنی جانی باشد؛ بهگونهای که پس از زلزله با انجام مرمت بخشهای آسیب دیده، ادامه بهره برداری از ساختمان میسر شود. سط ح عملکر د ایمنی جانی: به سطح عملکردی اطلاق میشود که انتظار میرود در اثر وقوع زلزلهی متناظر با سطح خطر موردنظر، خرابی در سازه ایجاد شود، لیکن حاشیه مناسبی از ایمنی در مقابل فروریزش جزئی یا کلی سازه وجود داشته باشد و میزان آسیبهای باشد. جانی کم سطح عملکرد ایمنی جانی محدود: به سطح عملکردی اطلاق میشود که انتظار میرود در اثر وقوع زلزلهی متناظر با سطح خطر موردنظر، خرابی در سازه ایجاد شود، لیکن میزان خرابی، از خرابی متناظر با سطح عملکرد آستانه فروریزش کمتر و از خرابی متناظر با سطح عملکرد ایمنی جانی بیشتر باشد. سط ح عملکر د آستانه فروریزش: به سطح عملکردی اطلاق میشود که انتظار میرود در اثر وقوع زلزلهی متناظر با سطح خطر موردنظر، خرابی گسترده در سازه ایجاد شود؛ لیکن ساختمان، پایداری ثقلی خود را حفظ نموده و فرو نریزد.