سقفهای کاذب از لحاظ نحوه اتصال به سقف به چهار گروه کلی تقسیم میشوند: دسته الف: سقفهای کاذبی که با چسب یا اتصالات مکانیکی مستقیما به سقف متصل هستن د؛ دسته ب: صفحات آویخته گچی، فلزی یا چوبی (با ارتفاع آویز کمتر از ۶۰ سانتیمتر از سقف) که توسط اعضای فلزی یا چوبی به سقف متصل شدهان د؛ دسته پ: صفحات آویخته گچی، فلزی یا چوبی (با ارتفاع آویز بیشتر از ۶۰ سانتیمتر از سقف) که توسط اعضای فلزی یا چوبی به سقف متصل شدهاند و همچنین سقفهای کاذب تشکیل شده از توریهای فلزی (رابیتس) با روکش گچی؛ T دسته ت: سقفهای کاذب یکپارچه دارای سازه مستقل نگهدارنده به شکل که تجهیزات روشنایی و مکانیکی نیز بر روی آن نصب شده اند. به طور کلی، در انتخاب سقفهای کاذب لازم است بسته به اهمیت ساختمان، موارد زیر مد نظر قرار گیرد: الف- ساختمانهای با اهمیت متوسط: سقفهای کاذب گروههای الف، ب و ت نیازی به طرح لرزهای ندارند. سقفهای کاذب گروه پ، باید قادر به پذیرش تغییرشکلهای نسبی محاسبه شده طبق بند ۴-۲-۴ این آییننامه باشند. ب- ساختمانهای با اهمیت زیاد و خیلی زیاد: سقفهای کاذب گروههای الف و ب و ت باید قادر به تحمل نیروهای طراحی لرزهای محاسبه شده طبق بند ۴-۲ باشند. سقفهای کاذب گروه پ، باید قادر به پذیرش نیروهای طراحی لرزهای و تغییرشکلهای نسبی محاسبه شده طبق بندهای ۴-۲-۱ تا ۴-۲-۴ باشند. علاوه بر این، نکات زیر باید در طراحی لرزهای سقفهای کاذب رعایت گردد: - در زیر بالکنهای طره یا سایهبانهایی که دچار شتاب قائم بالایی به هنگام زلزله میشوند، لازم است که طول آویزهای سقف کاذب حتی االمکان کاهش یابد. - ارائه جزئیات لرزهای برای سقفهای کاذب با مساحت کمتر از ۱۵ مترمربع که توسط دیوارها به صورت جانبی در سازه مهار شدهاند لازم نیست. - برای سقفهای کاذب دسته (ت) سنگین، جزئیات لرزهای خاص و تأمین مهاربندی بیشتری مورد نیاز است. مهاربندی لرزهای برای سقفهای سنگین آویخته به صورت معمول
شامل یک میله فشاری قائم و مهارهای سیمی کششی قطری میباشد. در برخی موارد، میتوان به جای مهاربندی سیمی و میلههای فشاری از اعضای خمشی استفاده کرد.