کاربرد اصطلاحات ۱. از نظر عهدنامه حاضر: الف. «معاهده» عبارت است از یک توافق – ۱- بینالمللی که بین کشورها بصورت کتبی منعقد شده و مشمول حقوق بینالملل باشد، صرف نظر از عنوان خاص آن و اعم از اینکه در سندی واحد یا در دو یا چند سند مرتبت به هم منعکس شده باشد؛ ب. «تنفیذ»، «قبول»، «تصویب» و «الحاق» به معنای آن اقدام بینالمللی است که به حسب موارد واجد یکی از عناوین مزبور بوده و به وسیله آن، کشوری در عرصه بینالمللی رضایت خود را به التزام در قبال یک معاهده ابراز میکند؛ ج. «اختیارات تام» به معنای سندی است که بوسیله مرجع صالح یک کشور صادر میشود و طبق آن شخص یا اشخاصی برای نمایندگی آن کشور جهت مذاکره، قبول، یا تایید اعتبار متن یک معاهده، یا جهت اعلام رضایت آن دولت به التزام در قبال یک معاهده، و یا جهت انجام هر اقدام دیگری در مورد یک معاهده تعیین میگردد؛
د. «تحدید تعهد» ۱- عبارت است از بیانیه یکجانبهای که یک کشور تحت هر نام یا به هر عبارت در موقع امضا، تنفیذ، قبول، تصویب یا الحاق به یک معاهده صادر میکند و به وسیله آن قصد خود را دایر بر عدم شمول یا تعدیل آثار حقوقی بعضی از مقررات معاهدات نسبت به خود بیان میدارد؛ هـ. «کشور مذاکره کننده» عبارت است از کشوری که در تنظیم و پذیرفته شدن تمن معاهده شرکت نموده باشد؛ و. «کشور متعاهد» عبارت است از کشوری که رضایت خود را به التزام در قبال یک معاهده اعلام نموده باشد، اعم از اینکه معاهده لازمالاجرا شده باشد یا خیر؛ ز. «طرف» معاهده عبارت است از کشوری که رضایت خود را به التزام در قبال یک معاهده اعلام نموده و معاهده در ارتباط با او لازمالاجرا باشد؛ ح. «کشور ثالث» عبارت است از کشوری که طرف معاهده نباشد؛ ط. «سازمان بینالمللی» عبارت است از یک سازمان بین دول؛
۲. مفاد بند ۱ راجع به کاربرد اصطلاحات در این عهدنامه، تاثیری در استفاده از آن اصطلاحات، یا در معانی آنها در حقوق داخلی هر کشور ندارد.