اختیارات تام ۱. یک شخص در صورتی نماینده یک کشور به منظور پذیرفتن یا اعتبار بخشیدن به متن یک معاهده یا به منظور اعلام رضایت آن کشور به التزام در قبال یک معاهده شمرده میشود که: الف. مدارک مناسب و مقتضی در مورد تامالاختیار بودن خود ارائه کند؛ و یا ب. از نحوه عمل کشورهای ذینفع یا اوضاع و احوال دیگر معلوم شود که قصد آنها این بوده است تا آن شخص را برای مقاصد مذکور نماینده آن کشور تلقی نموده و از [لزوم ارائه مدارک] اختیارات تام صرف نظر نمایند.
۲. اشخاص مذکور در ذیل بر حسب سمتهایی که دارند و بی آنکه لازم باشد مدارکی دال بر تامالاختیار بودن ارائه دهند، نماینده کشور خویش محسوب میشوند: الف. روسای کشورها، روسای دولتها و وزرای امور خارجه، به منظور انجام تمام اعمال مربوط به انعقاد یک معاهده؛ ب. روسای هیاتهای سیاسی [دیپلماتیک] به منظور پذیرفتن متن یک معاهده بین کشوری که به آنها استوارنامه داده و کشوری که استوارنامه آنها را پذیرفته است؛ ج. نمایندگانی که کشورهای به یک کنفرانس بینالمللی، یا یک سازمان بینالمللی، یا یکی از ارگانهای آنها به منظور پذیرفتن متن یک معاهده در آن کنفرانس یا سازمان یا ارگان معرفی کرده باشند.