ماده ۱۱۰ آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی ( آیین دادرسی مدنی )
ماده ۱۱۰
در دعاویی كه مستند آنها چك یا سفته یا برات باشد و همچنین در مورد دعاوی مستند به اسناد رسمی و دعاوی علیه متوقف، خوانده نمیتواند برای تأمین خسارات احتمالی خود تقاضای تأمین نماید.
دسترسی اشتراکی
برای دسترسی به محتوای کامل نکات آموزشی باید اشتراک فعال داشته باشید.
تأمین خواسته در دعاوی مستند به سند
ماده ۱۱۰ قانون آیین دادرسی مدنی در دعاوی مستند به چک، سفته، برات، سند رسمی یا علیه متوقف، محدودیتهای خاصی برای تقاضای تأمین خواسته مقرر میکند.
محدودیت تأمین خسارت احتمالی از سوی خوانده
این بخش برای مشترکان نمایش داده میشود. برای مشاهده نکته آموزشی اشتراک خود را فعال کنید.
هیچ رأی وحدت رویهای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی دیوان عدالت اداری برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نظریه مشورتی برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نشست قضایی برای این ماده ثبت نشده است.
دسترسی اشتراکی
برای مشاهده کامل تستها، انتخاب گزینه و دیدن پاسخ باید اشتراک فعال داشته باشید.
تست ۱
در دعوای علیه متوقف، اگر خوانده درخواست صدور قرار تأمین خسارات احتمالی وارد به خود را نماید، دادگاه چه تصمیمی اتخاذ میکند؟
تست ۲
گرفتن «تأمین دعوای واهی» از خواهان، در دعوای مستند به سند لازمالاجرا:
تست ۳
دعوایی به استناد یک فقره سفته طرح میشود، خوانده (که وکیل دادگستری است) برای تأدیه حقالوکالههایی که ممکن است خواهان به پرداخت آن محکوم شود از دادگاه تقاضای تأمین میکند، در این صورت:
تست ۴
در دعاوی که مستند آنها چک یا سفته یا برات است:
تست ۵
چنانچه در دعوای مستند به چک، ایراد دعوای واهی مطرح شود: