ماده ۲۰۲ آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی ( آیین دادرسی مدنی )

هرگاه خوانده به‌طور صریح به امری اقرار کند که دلالت بر ذی‌حق بودن طرف مقابل داشته باشد، مطابق ماده ۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی، برای اثبات آن امر به دلیل دیگری نیاز نیست.

بنابراین دادگاه نمی‌تواند بدون وجود و بیان جهت قانونی معتبر، اقرار صریح و مؤثر خوانده را نادیده بگیرد و برخلاف آن تصمیم بگیرد.

تنها در صورتی می‌توان به اقرار ترتیب اثر نداد که بی‌اعتباری یا بی‌اثری آن بر مبنای قانونی احراز شود؛ مانند فقدان شرایط صحت اقرار، اثبات فساد یا اشتباه در اقرار، یا سایر مواردی که قانون صراحتاً اثر اقرار را منتفی کرده است.

نکته آزمونی: اقرار صریح و معتبر، دلیل کامل علیه مقر است؛ دادگاه برای موضوعی که به‌واسطه چنین اقراری ثابت شده است، نمی‌تواند بدون دلیل قانونی از اثر اقرار صرف‌نظر کند.