بنابراین اگر اظهار وکیل مربوط به امور مقدماتی، فرعی یا غیرقاطع دعوا باشد و به تنهایی موجب پایان یافتن دعوا یا اثبات کامل ادعای طرف مقابل نشود، مشمول ممنوعیت ماده ۲۰۵ نیست.
برای اینگونه اظهارات و اقرارهای غیرقاطع نیز اصولاً نیازی نیست اختیار اقرار بهطور جداگانه در وکالتنامه تصریح شده باشد؛ زیرا ممنوعیت قانونی مربوط به اقرار قاطع دعواست.
نکته آزمونی: اقرار وکیل در امر قاطع دعوا ← علیه موکل پذیرفته نیست. اقرار وکیل در امر غیرقاطع و مقدماتی ← اصولاً قابل پذیرش است.
هیچ رأی وحدت رویهای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی دیوان عدالت اداری برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نظریه مشورتی برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نشست قضایی برای این ماده ثبت نشده است.
دسترسی اشتراکی
برای مشاهده کامل تستها، انتخاب گزینه و دیدن پاسخ باید اشتراک فعال داشته باشید.
تست ۱
کدام مورد، درخصوص اقرار وکیل علیه موکل خود در جریان دادرسی، صحیح است؟
تست ۲
اقرار وکیل علیه موکل خود نسبت به اموری که قاطع دعوا است:
تست ۳
اقرار وکیل علیه موکل خود:
تست ۴
اقرار وکیل علیه موکل خود، نسبت به اموری که قاطع دعوا است: