ماده ۲۹۹ آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی ( آیین دادرسی مدنی )
ماده ۲۹۹
چنانچه رأی دادگاه راجع به ماهیت دعوا و قاطع آن به طور جزیی یا كلی باشد، حكم، و در غیر این صورت قرار نامیده میشود.
دسترسی اشتراکی
برای دسترسی به محتوای کامل نکات آموزشی باید اشتراک فعال داشته باشید.
دو شرط لازم برای حکم محسوب شدن رأی
رأی دادگاه زمانی «حکم» محسوب میشود که دو شرط بهطور همزمان وجود داشته باشد: ۱ ـ رأی راجع به ماهیت دعوا باشد؛ ۲ ـ رأی بهطور جزئی یا کلی قاطع دعوا باشد.
فقدان هر یک از این دو وصف موجب میشود رأی در تقسیمبندی ماده ۲۹۹ «قرار» محسوب شود.
بنابراین ماهیتی بودن رأی بهتنهایی برای حکم بودن آن کافی نیست.
تفاوت «قاطع دعوا بودن» با «قطعی بودن رأی»
این بخش برای مشترکان نمایش داده میشود. برای مشاهده نکته آموزشی اشتراک خود را فعال کنید.
اختصاص وصف حضوری و غیابی به حکم
این بخش برای مشترکان نمایش داده میشود. برای مشاهده نکته آموزشی اشتراک خود را فعال کنید.
هیچ رأی وحدت رویهای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی دیوان عدالت اداری برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نظریه مشورتی برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نشست قضایی برای این ماده ثبت نشده است.
دسترسی اشتراکی
برای مشاهده کامل تستها، انتخاب گزینه و دیدن پاسخ باید اشتراک فعال داشته باشید.